Sevmek; benliği eriten yegâne olgu. Ne kadar sevebilirseniz, o kadar vehmi benliğinizden arınırsınız. Bu nedenle Rabbul Aleminin tüm mahlûkatını sevmek, BİRliği özümsemek adına kuvveden fiile dönüştürmemiz gereken bir hal. Fark görmeden, ayırt etmeden, aşağılamadan, küçümsemeden sevmek durumundayız. İşte bu noktada sık sorulan ve kafaları kurcalayan bir soru var:

Herkesi sevmem, herkesle beraber olmamı gerektiriyor mu? Bazıları ile az görüşmeyi, yada hiç görüşmemeyi tercih etmem; henüz tasavvufu hazmedemediğim anlamına mı gelir?..

Bunu kendinize çok sormuşsunuzdur. Birlikte tefekkür edelim.

“Yaratılanı Yaratandan ötürü sevmek” esmalar arasında fark görme şirkinden çıkış için zorunlu. Nasıl, ne şekilde yaparsak yapalım, kimseye nefret, kin, kırıklık, alınganlık hissetmeyecek ölçüde bir- bütün bakmak durumundayız bu aleme. Ne var ki; bunun böyle oluşu, herkesle beraber olmak anlamına gelmiyor.

“Her kuş sürüsü ile uçar” sözü; tasavvufta çokça zikredilir. Yaratılış gayenizi layıkıyla ortaya koyabilmeniz için; kimlerle “yol arkadaşı” olacağınızı belirlemek; hem tabii bir hak, hem de kalbî selametiniz için elzem olan hayati bir tutumdur.

Enerjinizi emen, her fırsatta negativite saçan, fütursuzca haddi aşan, etik ve erdeme dönük değerleri kendi lehine kullanarak sizden talep ederken, kendisi bunlara hiç dikkat etmeyen, üstüne üstlük her olayda zeytinyağı gibi üste çıkan yapılardan uzak durmanız; en az herkesi sevmek kadar zorunlu bir tedbirdir.

Muhatabınız edep ve terbiye sınırlarını aşıyorsa ne yapacaksınız? Yapmanız gereken hiç muhatap olmamak, arkanızı dönüp gitmektir!.. Murphy Kanunu şöyle der: “Anlayışı kıtlarla tartışma, seyreden aranızdaki farkı anlamayabilir!..

İnce nokta şu; bu uzak duruşu; nefret etmeden, kırılmadan, kalbe küskünlük yerleştirmeden ortaya koymak!

Siz çok özel, çok orijinalsiniz. Eşiniz, benzeriniz yok! Bir daha dünyaya gelmeyeceksiniz. O halde seçimlerinizi dikkatli yapmak; düşüncenizi, hissiyatınızı pozitif besleyecek mahallerle bir olmak, aksine birimlerden uzaklaşmak; kulluğunuzun hakkını vermek için zorunludur.

Celal ve Cemali yerine göre açığa çıkaramaz iseniz,  bazen üzülmek, bazen yıkılmak, çoğu kere anlaşılmama çöküntüsü ile karamsarlığa düşmek talihiniz olur. İnsan İZZET sahibidir, herkesi sevmek ne kadar önemli ise, özünüzdeki insanlık şeref ve izzetini korumak, sömürülmeye izin vermemek de en az o kadar önemlidir.

Kısacası; hayatın zindan, günlerin azap olsun istemiyorsan dostum “Hakkın hakkını, büründüğü surete göre vermelisin”.