Bir dostum, “yaşamın nasıl geçiyor, sevdiklerinle sevmediklerini nasıl ayırt ediyorsun?” diye sordu. Yanıtladım:

-Sadece ilim, yazmak, sohbet etmek, Efendimize (s.a.v) hizmet etmek, doğruları anlatmak, dedikodu yapmamak, kötü, kem sözler sarf etmemekle devam ediyor diyebilirim.

Başka bir şey söz konusu olamaz.

-Ya sevmediğin biri olursa?

- Aynen, fark etmiyor.

Hz.İsanın bir sözü vardır.

Der ki: 

Düşmanınızı dahi sevin.

Sevginin ne anlama geldiğini, yaşamda ne derecede önemli olduğunu gösteriyor bu anlamlı ifade.

Düşünün, sizi düşman belleyen biri çaresiz ve yalnız kaldığında onun yanındasınız!

Siz bu cesareti kendinizde bulabiliyor musunuz?

Gerçekten de bundan daha büyük sevgi, daha coşkulu bir mutluluk olabilir mi?

Kuşkusuz, insanoğlu sadece duygularına hitap edeni, kendine yakın bulduklarını sever. Dayanışma diye tarif edeceğim bu tür sevgide mutlak bir menfaat yani kişisellik vardır.

Ben kan bağı ile ilintili olan sevgiyi dikkâte almıyorum. Bu sevgi mecburidir.

Önemli olan, seni dışarıda tutarak aşama yaptıranı, hatayı ne pahasına olursa olsun yüzüne çarpanı tutmak, sevmektir.

Şayet böyle bir seçeneğe sahipsen, sen de karşılığını buluyor seviliyorsun demektir.

Dedikodu ve benzeri konulara gelince; bunlar zaten Allah ehlinin düşüncesi içinde yer almaz. Şayet varsa, o kişi için tehlike çanları çalıyordur ve bahtsızlığın yeni bir evresindedir.

Allahın bize verdiği yeteneği hatalarımızı bulma sevdasında kullanabilirsek mükemmel olur. Ancak, bütün uyarılara rağmen, muhtemeldir ki birey, önündeki süreçlerde kendi perspektifinden kopmamak için duyguları ile hareket etmeye devam edip sevdiklerini ve sevmediklerini bir kenara ayırarak yaşamına devam edecektir.

Bu bir ön yargı değil, muhtemel sonuçtur.
 

(01/04/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

245 - LOST

Hakkında on binlerce yazı yazılan, forum açılan, gazete ve dergiye konu olan bir televizyon dizisi, LOST. Dizi yapımı, senaryosu  ve diğer birçok yönüyle yapımcılık tarihinde çığır açmış ve eş zamanlı yapılan birçok diziyi de etkilemiştir. Müptelası olanlar ve hayran kitlesi milyonları geçmiştir. Bunlarla gelen ekonomik başarı ve ünlü olan onlarca oyuncu sinemaya kazandırılmıştır.

Karmaşık görünse de Lost’ un konusu tek karelik bir resim anlatıyor. Diziyi ilginç yapan puzzle haline getirilmiş tek karelik resmin, her bölümde seyirciye bir parçasının verilmesi.  Sanırım tam resim son bölümle tamamlanacak. Resmin tamamını görememek seyircide heyecanı, hep dorukta tutuyor.  Seyircinin diziyle bütünleştiği ve adeta kendini kırk beş dakika LOST’ un dünyasında bulduğunu itiraf edenlerin sayısı hiç de az değildir. Benim tahminim, senaristlerin forumlardan da haberdar olduğu ve böylece seyircilerden feed back aldıkları yönünde. Dizinin dördüncü bölümünde heyecan devam etmekte. Haberlere göre altıncı sezonu son olacak ve 2010 yılında bitecek. Tek karelik resim tamamlanmış olacak.

LOST’ta en çok sorulan soru ise

Where are we people! Biz nerdeyiz!

Ben bu soruyu gerçek hayatta sorarım.

Bir anda kendimizi bulduğumuz bu dünyada biz neredeyiz? Kendimizi bulduğumuz bir toplum, bir aile, bir çağda etraftan aldığımız bilgiler ile kurduğumuz veri tabanımız. Gerçek resim ise buradan bakışla bir puzzle gibi dursa da tek karelik o. Zaman ve mekan üstü evrensel bilgi bize puzzle’ın parçalarını veriyor; yeryüzünde halifetullah, insan-ı kamil, bilinç, evrensel şuur, biz ve diğerleri...

Ehli bizim Tek karelik evrensel resimdeki yerimizi yine evrensel olarak tarif ediyor.

“TEK karelik evrensel resmin sahip olduğu şuurun (insan-ı kâmil), yeryüzündeki “halifesi” durumundaki bilinç olduklarını fark edip; evrensel şuur ile bir bütün olduklarını ve bunun getirisini yaşayamadan geçip gittiler bu dünyadan… Yalnızca bedensel zevklerle sınırlı kalarak!.”

Puzzle’ın parçaları elimizde bu Tek karelik resmi anlatıyor. Kişi tek karelik resimde kendini bulamayınca birimselliğini doyasıya yaşamak zorunda kalacaktır. Bir ada gibi olan yeryüzü değerlerine çakılı kalacaktır. LOST!!

(04/04/2008)

(Dr. Turhan Doğan)

246- Zor gibi ama imkansız değil...

Adına ister öze yolculuk, ister halis kulluk deyin; tasavvufun hakikatini yaşamak, hele bir de imtihan sahneleri geldikçe duruş ve sükûneti korumak hiç de kolay değil. Öğrenilen ilmin stajı demek olan imtihan; en az ilim kadar gerekli ve de önemli! Sınavlar yaşanırken hepimizi zorlayacak iki olguyu idraklerinize sunmak istiyorum:

1-Esmalar arasında fark görmemek, tercih yapmamak. “Esmalar arasında fark görmek urûcu keser” cümlesi, yaşam noktasında inanın hiç kolay değil.  Söylemi tamam, ama sahnesi gelince?…

Hiroşima’da nesiller boyu ölümcül hastalığa maruz kalanlar ile bomba atanın aynı Mutlak İradenin dilemesini açığa çıkardıklarını sezmek ve görmek!..  Masum kız çocuğunu dağa kaldıran hayvansılar ile mağdurda hükmü dileyenin bir olduğunu fark etmek, arada hiçbir duygusal tercih yapmamak!.. Övgüde sevinirken; yergide hırçınlaşmamak! Övgünün de yerginin de Tekten geldiğini, fiil ve niyetlerimizle zuhura çıkanın bir olduğunu görebilmek!..

Göremezsek? Uruc; yani nefs kademelerindeki yolculuk, idrak genişlemesi kesintiye uğruyor. Zor gelen şeyin ne kadar ciddi olduğunu görebiliyoruz değil mi?..

2- Olgu ve oluşlar karşısında takınılan hal: Kayıtsız, yargısız seyir mi edelim, yoksa Marifet gereği duruş ve tavır mı ortaya koyalım? Seyir; nemelazımcılık mı? Müdahale ne kadar doğru?

Zor bir soru da bu. Nefsimiz açısından zor!

Aracınızda kırmızı ışıkta beklerken yanı başınızdan gaza basıp gidene içinizden ne diyorsunuz? Mırıldandıklarınız; öfke ürünü mü, yoksa marifet gereği sisteme aykırı tavrı mı kınıyorsunuz? Yanlış yapan bir kişiye gösterdiğiniz sert yüzünüz; Hakkın Celal tecellisi mi, yoksa nefsî gerginliklerinizin mi eseri? Karşıdakini sinirli diye nitelerken, işimize gelmeyen yerde “Celal ortaya koyuyorum” demek; marifet olabileceği kadar, nefsin bir oyunu da olabilir mi?

Marifet ortaya koymak ile terkipsel tepkiler sergilemenin ayracı ne, sınırı ne, nerede başlar, nerede biter?

Zor gibi, ama imkânsız değil dostlarım.

İdrakinin de yaşamının da hepimize kolaylaşması dileklerimle…

(07/04/2008)

(Mehmet Doğramacı)

247- Hatırla Sevgili
Hatırla Sevgili adlı dizi yakın tarihimizi çok hoş bir üslupla anlatıyor.

Adnan Menderes’ in idamından sonra Deniz Gezmiş’ in idamını izledik.

O yıllarda bizler çocuktuk. Vatan Caddesindeki evimizin önünde her gün olaylar oluyordu. Polisler öğrencileri kovalıyor, öğrenciler İstanbul Üniversitesi’nden başlayıp Vatan Caddesi’nin sonuna kadar yürüyüşler yapıyordu. Silahlar patlıyor, insanlar ölüyordu. Sıkıyönetimler, sokağa çıkma yasakları olurdu sık sık. İlkokuldaydım, okul çoğu kere tatil edilir, biz de apar topar evlerimize gönderilirdik.

Diziyi ilgiyle ve öğrenme maksatlı izliyoruz çoğumuz. Deniz Gezmiş, bir öğrenci lideri. Onun inandığı dava uğruna nasıl direndiğine hayran kaldım. Ölüme giderken ne kadar mutluydu.

“Ölümü göze alabilecek bir davam var mı? Böyle bir inancım var mı?” diye düşündüm.

Allah için Rasulullah (SAV) öğretisi uğruna şehit olabilecek, bir şeyleri göze alabilen bir yapıya sahip olmalı tasavvuf erleri.

Bizler çok şeyler öğreniyoruz düşe kalka. Kimi zaman amaçlarımız sapıyor, yanlış yapıyor olsak da ana hedef ve tasavvufa duyduğumuz derin muhabbetle bir yerlere taşınıyoruz. Daha bilinçli ve en önemlisi, sarsılmaz bir inanç ile seyrimiz sürmeli. İlmin yaşamda nasıl uygulanacağını büyüklerimiz sürekli öğretiyor. Hakkını vermeli. Bu mübarek zatların yolunda şükrümüzü fiillerimizle ortaya koyabilmeliyiz.

Erler demine destur alalım
Pervaneye bak ibret alalım

Er kişi olabilmeye niyet edip, pervane gibi ateşlere atlayıp, ateşin nar görünümünün altında aslında nur olup idraklerimizi genişlettiğine şahit olan şühedadan olmayı Allah nasip etmiş olsun bizlere…

(10/04/2008)

(Ülkü Özgür)

248- Beynin önemi ve güncel tedavi anlayışı

İnsanlar için en önemli kazanç, sağlıklı bir beyin’dir. Beyinde sadece duyular, duygular, düşünce ve davranışlar şekillenmez. Vücudun holografik bir bütünlük halinde algılanarak çalışmasını düzenlemek de beynin görevidir.

Beyin; hipotalamus adı verilen bir yapı aracılığıyla, vücüdu elektriksel (sinirsel) ve hormonal yollarla kontrol eder. Hipotalamus, beynin bir çok bölgesinden aldığı otomatik bilgilerle (feedback) yönetilir. Ancak beyin ön bölgesinin hipotalamus üzerine olan etkisi çok daha farklıdır. 

Çalışmasıyla insanlara kişilik özellikleri kazandıran beyin ön bölgesi, artan çalışma duyarlılığını hastalık olarak vücuda yansıtmasıyla önem kazanır.

Duygusal ve fiziksel travmalar gibi çeşitli stres faktörleri, etkilerini; beyin ön bölge çalışma duyarlılıklarını artırarak gösterir ve hastalık oluşumuna neden olurlar. Stressiz bir yaşam düşünülemeyeceğinden burada önemli stresin kendisi değil, strese maruz kalmadan önceki beyin çalışma özellikleridir. Beyin ön bölge duyarlılığı ne kadar az ise stresin de etkisi de o oranda az olacaktır. Sonuç olarak insanların yaşamı nasıl kabul ettiği, kişilik özelliklerinin sağlandığı beyin ön bölge duyarlılık dereceleriyle açıklanabilir.

Klinik olgularda sıklıkla görüldüğü üzere, hastalıklar; yaşanan bir stres etkeni ardından ortaya çıkar. Örneğin şeker hastalığı tanısı konan bir kişiye tedavi olarak şeker düşürücü ilaçlar ve diyet önerilir. Oysa şeker hastalığı, yaşanan bir stres sonucu beyin ön bölge duyarlılığının artışı ardından, genetik yatkınlığın şeker metabolizma bozukluğu lehine olması sonucu ortaya çıkmıştır. Burada şeker hastalığının ortaya çıkmasından sorumlu olan hastanın kendisi yani beynidir. Yaşadığı sosyal çevrenin etkisiyle geliştirdiği bilinç altı özellikleri (şartlanmalar) ve bilinç altı özelliklerini yeterince kontrol altında tutamayan beyin ön bölgesinin duyarlı çalışması, hastalığın ortaya çıkmasındaki temel etmenlerdir. Burada genetik, hastalığın tipinin belirlenmesinde etkilidir. Beyin ön bölgesinin çalışma özellikleri iyi durumda olsaydı hem bilinç altı kontrol edilebilecek hem de stresin etkisi belirgin olmayacaktı. Yaşadığı toplumun sosyo-kültürel özelliklerinin belirlediği bilinçaltı çalışma özellikleri ve beyin ön bölgesini duyarlı hale getiren yaşam şartları, hastalığın ortaya çıkışında önemli rolleri olmuş ve hasta olma sorumluluğunu doğrudan kişinin omuzlarına yüklemiştir. Hemen tüm hastalıklarda durum böyledir.

Bu açıdan bakıldığında tedavinin beyin çalışma özelliklerini düzeltecek yöntemler üzerine kurulması gerektiği sonucu ortaya çıkmaktadır. Oysa ki kan şeker düzeyini düzeltmek üzerine kurulmuş olan tedaviler, nedene yönelik olmadığından başarısızlığa mahkumdur.

(12/04/2008)

(Dr. Güçlü Ildız)

249- Yazar ve Mütefekkir

Yazının büyüsü başkadır. İnsan konuşma lisanına yansıtamadıklarını yazıyla daha kolay ifade eder. İlk vahiyde “Rabbin kalemle yazmayı öğretendir” hitabının geçmesi boşuna değil. Söz uçar, yazı kalır.

Eskiden mektup vardı. Sevgiliye, yâre, gurbettekilere gayet edebi ve samimi seslenirdi insanımız. Şimdilerde düzeyi düşük de olsa, cep mesajların konuşmadan daha sevimli gelişi de yazının gizemli gücü ile alakalı.

Yazmak, nefes almaktır. Günlük tutanlar, tutmayanlara nispetle içsel dengelerini daha rahat kurarlar. Öfkelerini, sevinçlerini, kırıklıklarını paylaşırlar orada. Günah çukurlarına düşmeden, karşıya zarar vermeden, kendi kendine.

Günümüz medya- yayın dünyası eline kalemi alıp ortalığa çıkanlardan geçilmiyor. Yazan yazana! İşte bu noktada yazar ve mütefekkir farkını tespit; yayın kaosu içinde istifade edeceğimiz kaynakları doğru seçmede bize ufuk açacak.

- Yazar; derlediklerini kompozisyon eder. Ağırlıkla alıntı ve dipnotlara yaslanır.

Mütefekkir; okuduklarını gönül süzgecinden geçirerek yansıtır. Dipnota, alıntıya fazlaca başvurmaz. Çünkü o, kopya bilgileri değil, hazmederek kendine mal ettiklerini açığa çıkarır.

(Bilimsel makalede dipnot zorunludur, bu tarz konumuz dışındadır.)

- Yazar; günlük düşünür, kısa vadede önüne gelen sorunlara değinir. Mütefekkir; günlük de yazsa AN a hitap eder. Onun için yazdıkları hem o gün hem yıllar sonra okunur, değer bulur. Yıllar öncesinden gelişmeleri tahmin gücü bundandır. Mütefekkir; gönül aynasına bakarak bazen onlarca yıl sonrasını, ileriyi tahmin edebilir.

- Yazar, görev- hobi kabilinden yaklaşır yazı işine. Mütefekkirin; hayatı yazıdır, fikirdir!..
-Yazar, duygu ve düşüncelerini dile dökerken, Mütefekkir; çilesini, derdini, sevincini, üzüntüsünü, an be an yaşadıklarını yansıtır satırlara.

İşte bu nedenledir ki yazardan bilgi yada duygu yüklenirken; mütefekkirin satırlarında canlı bir hayat seyredilir. Yazarın yazısı okunup rafa kalkar, mütefekkirin yazısı, gönülde, ruhun derinliklerinde yankılanır!.. Hatta öylesine sarsar ki ciddi dönüşümler start alır!

- Yazar; derlediği meyveleri pazarlayan bir manavsa; mütefekkir; fidandan ağaca, bakımdan hasada kadar ürünün içinde olandır!.. Toplumu sırtlayanlar, büyük değişimlere öncü olanlar mütefekkirlerdir!..

Her yazar, nasibinde varsa bir mütefekkir adayıdır.

Bu site; yazarları mütefekkirlik ufkuna taşımak üzere kurulan, ender bir mekteptir.

Yazandan, okuyandan, kurandan, emek verenden, hepinizden Hak Razı Olsun.

(15/04/2008)

(Mehmet Doğramacı)

250- Çarpıtmadan..

Siz şayet bir teoriyi-felsefeyi bilmiyorsanız, analiz tekniklerini kullanma yeteneğinden mahrum iseniz, konuları BÜTÜNLÜK içinde değerlendiremiyorsanız, konuştuğunuz insanın meşrebine ayak uydurmakta zorluk çekiyorsanız, verdiğiniz abartılı mesajlar kişisel görüşlerinizi yansıtacak, hakikat noktası ile uzaktan yakından bir ilişkisi bulunmayacak, haliyle öngörüleriniz de büyük ölçüde yanlış anlaşılacak ve hiçbir toplumsal talebi karşılamadığı gibi, yanıltıcı ve aşağılayıcı olacaktır.

Sonrasında ‘Teklik’ yaşamı ile değerlendirildiğinde bu yanılgıya sudan bahaneler uydurulacak ‘ben öyle demek istememiştim, ne var ki böyle anlaşıldı ‘ denecektir.

Özür dilerim, böyle bir davranışın nedeni, açıkça itiraf edeyim, çarpıtmaktır.

Bu tür yorumların kişisellikle alakası vardır, ama evrensel hiçbir yararı yoktur. Hele yenilenmeyle uzaktan yakından bir bağlantısı olamaz. Zira birey yenilenme modunu seçmişse, ‘artık o kişi rahatlıkla dedikodu yapar, istediğini seçer, kurtarır’  anlamına gelmez, gelmemelidir.

Bütün bu tanımlamalara karşın, sizin de fark edebildiğiniz gibi temel, ortak noktalar vardır ve her zaman geçerlidir. Bunlar, klasik anlamda söylüyorum, kimseyi ayırt etmemek, küçük görmemek ve dedikodu yapmamaktır. Şayet, doğru bilgi aktarıyorsanız, öğretici olmaya çaba gösteriyorsanız, mantıklı telkinlerde bulunuyorsanız ne ala, ama bütün bunlara uymak zorunluluğu söz konusudur.

Aksi tavırlar ise karışıklığa sebebiyet verir. Böyle bir ortam oradan oraya savrulmaya yol açar.

Dimdik durabilmek, üretici olmak, taklitçiliği seçmemek ise kolay bir iş değildir.

(17/04/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

251- Halimiz

İlim sahiplerinin geçmişte ve günümüzde edebi öğreten değişik hallerini hep hayranlıkla seyretmişimdir.

Onların o mütevazı ve diğer ilim sahiplerine olan alçak gönüllü davranışları hep gönlümde yer etmiştir, hafızamdadır.

Cahillikten mi bilinmez, apaçık hadis ve ayetlere ters düşen kelimeler tespit etmedikçe karşımdakinin ne demek istediğini anlamaya çalışmış, bana göre ters bir tespit var ise de hemen tepki vermemiş ve kendimden daha iyi bildiğini bildiğim bir bilene ya da beyan eden ilgili ilim sahibine bu konuda anlamamı sağlayacak soruyu yöneltmişimdir. Bu davranış mutlak ki henüz yolun taa en başlarında cahiliye devrinde olduğumdan, benim gibilerin mutlaka edinmesi gereken edep’tir.

Ama bir de o tarihe ismini altın harflerle yazdırmış olanların unutulmaz dersleri vardır ki ikisinin hikâyesini anlatmadan edemeyeceğim, bu yola baş koymuşlar bilir zaten:

"Bir adam kötü yoldan para kazanıp bununla kendisine bir inek alır.
Neden sonra, yaptıklarından pişman olur ve hiç olmazsa iyi bir şey yapmış olmak için bunu Hacı Bektaş Veli ‘nin dergâhına kurban olarak bağışlamak ister.
O zamanlar dergâhlar ayni zamanda aşevi işlevi görüyordu. Durumu Hacı Bektaş Veli ‘ye anlatır ve Hacı Bektaş Veli
- ‘ Helal değildir ‘ diye bu kurbanı geri çevirir.
Bunun üzerine adam, Mevlevi dergâhına gider ve ayni durumu Mevlana ‘ya anlatır.
Mevlana ise bu hediyeyi kabul eder.
Adam aynı şeyi Hacı Bektaş Veli’ye de anlattığını, ama onun bunu kabul etmemiş olduğunu söyler ve Mevlana’ya bunun sebebini sorar.
Mevlana söyle der:
- Biz bir karga isek Hacı Bektaşı Veli bir şahin gibidir. Öyle her leşe konmaz.
O yüzden senin bu hediyeni biz kabul ederiz, ama o kabul etmeyebilir.
Adam üşenmez, kalkar Hacı Bektaş Dergâhı’na gider ve Hacı Bektaş Veli ‘ye, Mevlana‘nın kurbanı kabul ettiğini söyleyip bunun sebebini bir de Hacı Bektaş Veli ‘ye sorar.
Hacı Bektaşı Veli de söyle der:
- Bizim gönlümüz bir su birikintisi ise Mevlana’nın gönlü okyanus gibidir. Bu yüzden, bir damlayla bizim gönlümüz kirlenebilir, ama onun engin gönlü kirlenmez.
Bu sebepten dolayı o senin hediyeni kabul etmiştir.”

İbret verici değil mi? Cenab-ı Hakk, ilmiyle beraber hazmını da verir temenni ve duasıyla…

(21/04/2008)

(Ncaki)

SBS KGS OSS LGS ÜDS KPSS KPDS ALES YDUS ALS TUS YÖS YÇS ve diğer özel sınavlar.

Maraton daha ilköğretimle başlıyor ve çocuklar kendini bu ağır maratonun içinde buluyor.

Maalesef, ülkemizde doçentlik için bile sınav var.

İyi bir liseye veya bir üniversiteye girebilmek için yapılan masrafların ekonomik boyutu ise ayrı bir konu. Sosyal bir devlet yapısında herkese eğitim sağlamak, hatta istediği eğitimi sağlamak devletin bir görevi olması gerekir. Ancak ülkemizde devlet üniversitelerinde eğitim nerdeyse parasız iken gençlerin üniversiteyi kazanmak için harcadıkları çaba hiç de yabana atılır değildir.

Eğitim şart, fakat bu kadar sınav şart değil.

Sınavların getirdiği psikolojik sıkıntı, buhranlar ve takıntıların, bazı insanları çocuk yaştan itibaren eğitimden soğuttuğu da kesindir. Diğer yandan, sınavların, belli oranda da olsa, bilgiyi anlamayı, kavramayı ölçtüğü doğrudur. Eğitime talep ile eğitim verecek kurumların sayısının sınırlı olması, ister istemez bir ölçme sisteminin uygulanmasını kaçınılmaz kılıyor. Neticede, herkese istediği eğitimi sağlayacak kadar kapasite olsa da yine sınavlar kaçınılmaz olmaktadır. Çünkü bu durumda da herkes daha iyi eğitim veren kuruma girmek isteyecektir. Özellikle doğu toplumlarında belirgin olan kayırmacılık, adam tutma hemşericilik gibi bilgiyi, yeteneği ölçmeden insanlara hak tanıyan davranış biçimlerini engellemek için de herkese aynı ölçme sisteminin uygulanması doğru bir uygulamadır.

Gerek seçme sınavı gerekse ders sınavlarını sayarsak hayatımda binlerce sınava girmiş bir kişi olarak başarıyı hedefleyenlere tavsiyem olacaktır. Sınavların bir yarış içinde geçtiği kesindir. Fakat sınavlara hazırlanırken bir yarışa hazırlanmaktan ziyade, öğrenmeyi ve kendini geliştirmeyi ön planda tutmak sınav stresini azaltacak ve başarıyı getirecektir.

Mutlak sınavda da zaten kişinin kendini tanıması hedeftir. Bunu da kendi kapasitesi kadarıyla yapacağı açıkça belirtilmiştir. Herkese başarılar..
(24/04/2008)

(Dr. Turhan Doğan)

Nihayet bir gün gelmiş ki tahtaya hiç çivi çakmaz olmuş. Durumu babasına anlatmış. Babası onu yeniden tahtanın önüne götürmüş ve ''Bugünden başlayarak tartışmayıp kavga etmediğin her gün için tahtadan bir çivi sök." demiş. Günler geçmiş. Bir gün gelmiş ki bütün çiviler çıkarılmış. Babası ona "Aferin iyi davrandın ama tahtaya dikkatli bak. Artık çok deliği var; geçmişteki gibi güzel olmayacak" demiş.

''Arkadaşlarla tartışıp kavga edildiği zaman kötü kelimeler söylenilir. Her kötü kelime bir yara (delik) bırakır. Arkadaşından bin defa özür dilesen, o da affettim dese bile bu delik aynen kalacak ve kapanmayacaktır. Dost; ender bir mücevherdir. Seni güldürür, yüreklendirir. Sen ihtiyaç duyduğunda yardımcı olur, dinler, yüreğini açar" diye ilave etmiş…

***

Sistemde telafi var mı? “Helalleşme”nin hakikati nedir? Tövbe; seriül hisabı durdurup ödenecek bedeli yok eder mi? Düşünülesi sorular. Başta verdiğimiz kıssadan çözümlediklerimiz:

1- Çivi sökülse de izi kalıyor. Özür dilense de gönülde sızı kalmakta!
2- Tahta hiçbir zaman eskisi gibi olmuyor! Yaralı gönül, yara almamış gibi değil artık!

Peki, “Günahına tevbe eden; hiç günah işlememiş gibidir” hadisini nasıl anlayacağız?
Mademki hadis, telafi şansı veriyor, işlenenin silineceğini müjdeliyor, o halde tövbe- özrün nasıl olması gerektiğini az daha düşünelim.

Tahtayı hiç delinmemiş hale getirmek imkansız! Yani insan beyni; yapılanı da yaptığını da unutmuyor! Unutmamak; gönlü sızlatıyor. İyi ama hadis?..

Kanaatimizce; verilen zarar cinsinden birkaç misli bir fayda ile telafi yoluna gidilirse, hiç işlenmemiş hale gelinebiliyor. Örneğe devam edelim...

Tahtanın deliklerini kapatamazsınız ama sunta- laminat- mineflo gibi kaliteli bir malzemeyle kaplayabilirsiniz! O zaman deliğin ne sızısı kalır ortada, ne de izi!..

…

Peki ama, kaplama yapacak imkan ve güç yoksa? O zaman hiç mi şansımız yok?

Elbette o zaman da bir çıkış yolu var. Masraf ve imkan istemeyen kolay bir yol. O yolu sizin gönüllerinize bırakalım. Belki ileride değiniriz.

Hakkını vermeyi samimiyetle niyete alıp tövbe- özür mekanizmasını layıkı vechile değerlendirebilenlere ne mutlu!

(27/04/2008)

(Mehmet Doğramacı)

254- Ah şu beynimiz!

Beyinde işitme merkezi sağ ve sol kulak üstü hizasındaki temporal alanlarda bulunur. Sağ kulaktan alınan ses verileri sol temporalalana, sol kulaktan gelenler ise sağ temporal alana giderek işlenir.

Kulağın görevi, işitilen sesleri beyindeki işitme merkezlerine iletmektir. İşitme merkezlerinde değişik derecelerdeki yapısal ya da işlevsel sorunlar sesin algılanmasında güçlüklere yol açar.  

Sağ ve solda bulunan bu merkezlerin çalışma özellikleri birbirinden farklıdır. Sol temporal bölge; seslerin somut, mantıklı ve gerçekçi içeriklerini deşifre ederken sağ temporal bölge; soyut, sanatsal, gerçek ötesi özellikleri daha iyi algılar.

Örneğin bir konserde kendinize göre salonun sağ tarafına oturulursa sesler öncelikle sol kulaktan girecek ve sağ temporal bölgeye daha kolay ulaşacak olan sesler daha iyi algılanıp yorumlanabilecektir. Müzik yerine gelen sesler seminerde olduğu gibi konuşma sesi ise salonun sol tarafında oturmak size avantaj sağlayacaktır.

Tarihte Avrupa’da kralların sağ yanına yönetimle ilgili kararlar veren danışmanları, sol yanına ise sanatçılar ve yönetim dışı danışmanları otururmuş. Sağcılık ve solculuk kavramlarının buradan kaynaklandığı rivayet edilir.

(30/04/2008)

(Dr. Güçlü Ildız))

255- Uyumlanabilmek

Cennet bu dünyada nasıl olur? Ne hal ile yaşarsanız öyle ölürsünüz, ne hal ile ölürseniz öyle dirilirsiniz demiştir Allah Resulu (SAV).Günlük yaşamımız ne derece Resulullah (SAV)’ ın bildirdikleri ile uyumlu?

Hayata bakışımızda asgari sevinç varsa biraz uyumluyuz. Gayretsiz, tevafuklarla dolu, su gibi akışkan olmuş yaşam tarzı ise tam uyumluluk gösterdiğimizin bir ölçüsü olabilir. Bu da Resulullah Efendimiz’ in(SAV) bildirdikleri doğrultusunda yaşaya yaşaya olacak. Yanlışlar bir bir dökülecek ve tertemiz kaldığımızda neşe yansıtacağız etrafımıza. Çevremizdeki insanlar da çekim alanlarımız dolayısıyla uyum ölçüsünü bize bildirir nitelikli olacak. Her anımız için hayat dersidir diye düşünmeye adapte olursak, neyi neden, niçin yapıyorum diye bilinçli hareket etmeye başlayabilmiş isek ilk adımı attık demektir. Karşımıza çıkan insanlar ve tepki düzeyimiz nasıl? Tepkilerimiz nasıl ve nereden çıkıyor? Benlik ne kadar hüküm sürüyor? Veya hangi tepki, merkezimizle uyumda olduğumuz halimizin yansıması?

Enerjimizi yanlış yerde, dünyevi amaçlar için kullanıyor isek sadece ruhsal dengemiz değil, bedenimizde de arızalar olacaktır. Hastalıklarımızın da sebebi budur. Kaynağa ait olan enerjiyi kaynakla uyum için kullanmak yerine benlik heveslerimiz için heba edişimiz. ‘ Hevasını, istek ve arzularını ilah edineni gördün mü?’(Furkan Suresi 43) buyurulmuştur.

Yaşam canlıdır, ‘’HAY’’dır.. Sürekli ileri gidiş, büyüme, gelişme söz konusudur evrende ve her şeyde. Benliğe yönelik gidişlerde geri geri yürümek vardır. Direniş, karşı koyma vardır.  Benliğimize ters gelen oluşlar ise özümüzün gerçeğine çeker, madde manaya dönüşür.  İHTİMAL Kİ; HOŞLANMADIĞINIZ ŞEY SİZİN İYİLİĞİNİZEDİR VE İHTİMAL Kİ, SEVDİĞİNİZ BİR ŞEY SİZİN KÖTÜLÜĞÜNÜZEDİR. SİZ BİLMEZSİNİZ, ALLAH BİLİR." (Bakara, 2/ 216).

Her şeyi en geniş bakış açısıyla görmeye niyet edelim. Ana kaynağın bakış açısıyla olaylara bakabiliyorsak doğru algılama ölçüsünü elde etmiş olacağız. Bu da düşe kalka olacak. Ama olacak. İman ve halis niyet ile…

Büyük bir oyun içindeyiz. Oyunda doğru hamleler yapma durumundayız ki, ruhumuzda duyalım evrensel enerjinin titreşimlerini. Ait olduğumuz yere, yuvamıza dönüş böyle mümkün olacak. Resulullah(SAV) sünneti dediğimiz o ahlak bilinçlerimizde tam yerleşip oturduğu vakit; sünnetullah denen sistemin nasıl bir cennete dönüşeceğini görebileceğiz.
Kayıp bir asrı saadet hayali değil bu. Resulullah(SAV) vermiş müjdesini; olacak!

UYUMLANACAĞIZ !

(01/05/2008)

(Ülkü Özgür))

256- Fitne'nin böylesi!

Greet Wilders ismini çoğu insan tanıyor artık. Hollandalı bir milletvekili… Onu dünya çapında meşhur eden özelliği, provokatif açıklamalarda bulunması. Rasulullah Efendimiz’i (sallallahu aleyhi ve sellem) Adolf Hitler’e, Kur’an-ı Kerim’i Hitler’in “Kavgam”  kitabına benzeten Wilders, şu sıralar yine gündemde.

Son mahareti  “Fitna/Fitne” adını verdiği belgesel film. Aylardır tartışılan “yapım” internette de izlendi. Ancak, tepkiler üzerine yayın durduruldu.

Anlaşılan, şeytan Ebu Cehil’in ve Ebu Leheb’ in genleriyle oynamaya başlamış. Son zamanlarda bazı kendini bilmezler, Efendimiz (s.a.v) ile uğraşıyor ve akılla izah edilemeyecek bir mantığa/akıma soyunuyor. Sonlarının ne olduğunu bilmeden düşünmeden.

Çaktırmadan resmen çirkefleşme ortamı yaratmaya çalışıyorlar.

Ve fitne gibi İslam’da asla tasvip edilemeyen bir oyuna ikna olunmasını bekliyorlar.

Sapık düşünceleri ile bu yolla gündelik hayatımıza sızmaya çalışıyor. Kimi inançsızları şekillendiriyor güya duyarlılık alanlarının içine giriyorlar.

İşte Wilders de bu şaşkınlardan biri.

Dayanağı, mistik alanlar değil, özgürlük kavramı.

Her şeyin onunla algılanabileceğini düşünüyor şaşkın. Aslında böyle bir ayırım söz konusu bile değil. Ama o herkese dayatmakta bir beis görmüyor. Az görülen bir şekilde propaganda mekanizmasını harekete geçirmesiyle bir felsefeye ulaştığını düşünüyor.

Ona göre, İslam’ın içinde kalan veya anlayışı dışında olan her şey düşman ve kötü.

İslâmı donmuş, taşlaşmış bir yargı organına benzetmeye özen gösteriyor.

Diyor ki: Bu halinizle beraber olamayız. Barış içinde yaşamaya hakkınız yok sizin.  Analizlerde bulunmayı bile hazmedemiyorsunuz.

O zaman, ona şunu sormak gerekir: Neden yaptıklarından vazgeçme eğilimi duyuyorsun, davanı sürdürmüyorsun?

Özgür bir insan neden korksun ki?

Bilinmeli ki İslam, hiçbir şartta tehdide, kutuplaşmaya, olumsuz analizlere ve kurgulara teslim olamaz.

Bu bağlamda akla şöyle bir soru gelmesi kuvvetle muhtemel.

Böyle mi olmalı dinler arası diyalogun gelip dayandığı nokta. Ne dersiniz?

(04/05/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

Mistik âlemde yeni bir dönemin başladığını, ihmal edilip dışlanan ‘sitelerin’ teorik dahi olsa merkeze yaklaştığını, er geç hak ettiği yeri bulacağını, okurların tarihsel bir yanlışı düzelttiğini, kendini sosyolojik, psikolojik, epistemolojik olarak kanıtlamaya kalkan çokbilmişlerden yakasını kurtaracağını biliyorduk.

Nitekim, öyle oldu.

Bugün www.sufizmveinsan.com izlediği stratejiyi bıkmadan usanmadan devam ettirerek, ileri görüşlü vizyon sahibi, farklı düşünen yazarları ile doğru kararlar alarak, kendini yenileyerek,  okurlarına güven vermek ve etik değerlere sahip olmak suretiyle 2.000.000 okuyucuya ulaştı.

Okurlarım biliyor, övme türü işlerin içine kendimi katmaya çalışan biri olmadığım için rahatım. Ancak, site yazarlarının hakkını yememeğe gayret edeceğim.

Hiçbirini diğerinden ayırmadan, şu hususları itiraf etmek isterim:

Onlar, yazılarını asla gösterişe kaçmadan, makyajlayarak başarılı oldular.

Yazı sonrasında arkalarında enkaz bırakmadılar.

Pohpohlama ile değil, haklı olarak bir seviyeye geldiler.

Şeffaf oldukları için de kazandılar.

Şimdi bir ahlâk pusulası olarak göze batıyorlar.

Tümü teorik ve yaşamsal yanlarıyla hak ederek söz konusu niteliklere kavuştular.

Kendilerine buradan teşekkür etmeyi bir görev addediyorum.

Ne mutlu bizlere, böyle değerlere sahip olduğumuz için.

Ne mutlu sizlere onları okuduğunuz için.

Ne mutlu bu insanlara Allah Rasulüne hizmet ettikleri için.

Nice milyonlara ulaşmak dileğiyle,

Sevgi ile kalın. Allah’a emanet olun.

(07/05/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

258- Konu türban değil, bakış açısı

Bugün sitemizin yorum köşesinde sıra yine bendenizde. Yazı için az bir zamanım kaldı.

Ve ben, öğleyin, Türkiye’nin tartışmasız en iyi diş hekimi Mustafa Aydoğan’ın koltuğundan kalktığım halde, dişlerimdeki problemler nedeniyle acı içinde kıvranıyorum.

Bu maddi acılar gelir geçer.

Ancak toplumsal acılar, sıkıntılar bir türlü geçecek gibi görünmüyor.

Bir yanda, gözümüzün nuru İslam dinine sıkıca sarılmış, elinden geldiğince imanını korumaya çalışan insanlar; diğer yanda aynı ülkede, aynı dine mensup, ama bakış açıları bir hayli farklı, İslami olayları bir tehlike olarak gören ve engellemeyi adeta ‘misyon’ edinmiş modernist gelenekçiler var.

Özetle, kilitlenmiş bir durum söz konusu.

Peki, bu durumda ne yapacağız?

Akla bir yığın soru geliyor.

Toplumsal yapımız, bu basit sorunu kaldırmayacak kadar geri düşünceye mi sahip?

Başörtülü hanımların çocukları vatan için, aslanlar gibi çarpışıp hayatlarına veda ederken, şehit cenazelerinde görülen manzara karşısında, her zaman olduğu gibi çağdaş hayatlarını taciz ettikleri gerekçesiyle haykırıp ‘burada başörtülü kadın’ istemiyoruz denmiyor.

Yani başı kapalı (özellikle türbanlı annelere) bu seferlik sizi affediyoruz düşüncesiyle bir lütufta mı bulunuluyor?

İşte bunu anlamak pek kolay değil.

Haliyle, bu şartlarda iki kesim arasındaki uçurum gitgide artıyor. Hiç kimse de bunun üstesinden gelmeye çabalamıyor. Toplumun birbirinden bu kadar uzaklaşmasının bir hayli tehlikeli olduğunu fark etmemiz şart.

Öfke artıyor, kullanılan sözcükler sertleşiyor, taraflar karşı tarafı sindirmek için bütün olanaklarını kullanıyor. Ve işin önemli yanı ‘aralarında ne kadar ayrılık, bilinçlenme, uyanamama olayları kavrayamama farkı olursa olsun’ bütün Müslümanlar kardeştir hükmü unutuluyor, yok olup gidiyor.
(09/05/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

259- Adil olma hissi mantıksal değil, duygusal

Meşhur kıssada geçer.

Allah’ın adaletimi?

Ömer’in adaletimi?

İnsanların kafasında Allah’ın adaletinin eşit bölüm olarak algılanması sonucu onu seçerler. Hâlbuki Allah’ın adaletinde kimine az kimine çok gider. Allah’ın adaletini basit bir eşit bölme sananlar, konuya tam vakıf olamadıkları ortaya çıkar. Çünkü Allah’ın adaleti çok bilinmeyenli bir denklem gibidir.

Hz. Ömer’de bu noktaya atıf yaparak ben sizin kalbinizdekini bilemem Allah bilir der.

Genelin anladığı eşit bölme ise herkese aynı oranda verme ise mutlak eşitliği yansıtmamaktadır. Nitekim böyle bir adaletin doğaya, bilime, ters olduğu açık ortadadır. Son bilimsel bulgularda bunu açıklar nitelikte.

Son yapılan bir bilimsel çalışma adil olma hissinin, mantıksal değil duygusal olduğunu gösterdi. ABD'nin İllinois Üniversitesinden Ming Hsu ve ekibi, adil olma ve verimlilik söz konusu olduğunda beynin nasıl işlediğini aydınlatmak amacıyla araştırmaya katılanlar için bir senaryo yazdı. Gönüllülerden, açlıkla sarsılan az gelişmiş bir ülkedeki öksüzlere 100 kg gıda yüklü bir kamyonla yardım yaptıklarını düşünmeleri istendi. Tüm çocuklara yardım götürülmesi için yolda harcanacak süre 20 kg yükün kaybedilmesine, buna karşılık çocukların yarısına yardım dağıtılması sadece 5 kg kayba neden olacaktı. Gönüllülerin, daha az çocuğa mı ulaşmayı tercih edecekleri yoksa adil mi davranacakları sorusuna yanıt arayan araştırmacılar, katılımcıların MR'ını çekti. Gönüllülerin beynindeki 3 bölgenin farklı şekilde ve karar sürecinde farklı zamanlarda aktif hale geldiği; acı, öfke, mutluluk, iğrenme gibi duygusal deneyimleri yöneten beynin insula adlı bölümünün eşitlik, putamen adlı bölümün verimlilik söz konusu olduğunda daha aktif olduğu görüldü. Beynin çekirdeğininse karar alındığında, hem verimlilik hem de hakkaniyet durumunda daha aktif olduğu gözlendi. Araştırmacılar adil olma söz konusu olduğunda yargıların akıldan çok duygularla yönlendirildiği sonucuna vardı.

Araştırma, Amerikan "Science" dergisinde yayımlandı.

(11/05/2008)

( Dr. Turhan Doğan )

260- Hangi Fıkıh, Hangi İlmihal

İmam-ı Azam (rh.a) fıkhı; “Kişinin leh ve aleyhinde olan konuları bilmesi” diye tarif eder. Bu tanımda dünya- ahiret ikilemi yok. Her şey buna dahil. Bugün okunan fıkıh ise; içtihat (ayet- hadisten ihtiyaca göre hüküm çıkarmak) tan uzak, mezhep ekollerinin asırlar önce belirlediği metodolojiye kilitli ve eskiyi tekrardan ibaret.

Geçenlerde benim gibi İmam- Hatip kökenli bir  dostuma sordum; KUYU SULARININ HÜKMÜ hala okunuyor mu?.. Maalesef evet, hem de epeyce vakit ayırıyoruz dedi.

Neler mi okunuyor?.. “Kuyuya fare düşerse kaç kova su çıkarmak lazım, kedi düşerse kaç kova çıkarırsak temizlenmiş sayılır?..”

Allah aşkına memlekette kuyu mu kaldı?

İkinci sorum; TİCARET HUKUKUNDA ALIŞ- VERİŞ AKİTLERİ aynı mı? Evet dedi. Yani henüz borsa, enflasyon, sanal satış vb konular yok değil mi?.. Evet, yok!..

Ya İlmihaller?.. İbadetin şekil- dış şartları anlatılır ilmihallerde. Namazda ayak aralarının kaç santim olacağından tutun da,  teyemmüm toprağının cinsine kadar!..

Saygıda kusur etmediğim Hocalarım!

Ayakların duruşunu, rükuda kaç derece eğileceğimi titizlikle öğrettiniz!

NAMAZ MÜMİNİN MİRACIDIR sırrını açmadınız, RUKUNUN,SECDENİN HAKIKATINI öğretmediniz!

Kuyu sularında kök söktürdünüz? Her taraf su iken teyemmüme haftalar ayırdınız… Affınıza sığınarak soruyorum:

1-      İlm-i Hal; Halin, durumun, mevcut yaşamın, çağın bilgisi demekti. Yepyeni, çağa paralel bir ilm-i hal yazmak için daha çok bekleyecek misiniz?..

2-      Fıkıh; kelime olarak dinde ince düşünme, hassas tefekkür, hükümlerin derununa dalmak demekti? Namazın derunu, parmak arası mesafe mi ki saatler harcadık?

3-      Hayat akıp giderken “İçtihat kapısı kapandı” diyerek, mezheplere sadakat adına savunduğunuz kilitlenmişlik daha ne kadar sürecek?..

Muhterem Hocalarım;

“Batini yorumlar bunlar, biz Kur’an- Sünnet çizgisindeyiz “ diyerek sırt çevirdiğiniz Tasavvufun; hakiki manada Fıkıh ve İlm-i hal olduğunu düşünmüş müydünüz?..

“Kişinin leh ve aleyhinde olanı bilmesi” “Halin ilmini kavranmak” gerçekliğini sadece tasavvufta buldum. Hem de öyle bir hayretle ki; modern bilimle açılan sırlara, batini yorum diyerek aşağıladığınız ehl-i tasavvufun yıllar öncesinden müşahedesine şahit olarak!..

Hakkınızı ödeyemem hocalarım. Ama şunu da bilmenizi isterim:

Fıkıh; DİNDE DERİN DÜŞÜNME, İlmihal; HALİN BİLGİSİ olarak işlenmedikçe yeni nesil sizden şikâyetçi olacak!

Saygılarımla…

(13/05/2008)

( Mehmet Doğramacı )

261- Sigarada son saatler...

Eşimle İstinye Park’tayız. Oturduğumuz cafede,  dışarıda hafifçe yağan karı seyrediyoruz.
Dalmışım.
Bir ara, çevremdeki masalara göz attım. Yanımda küçük bebeği ile oturan genç hanım, çantasından çıkardığı paketten hemen bir sigara yaktı.
Bebeğine rağmen…
Az ilerde tek başına oturan bir bayan, elindeki kitabını okurken, bir taraftan kahvesini yudumluyor, diğer yandan sigarasını içiyordu.
Kısa süre sonra yeni gelenlerle birlikte ortalığı kesif bir dalga kapladı.
Hemen kalkmak zorunda kaldık.
Nasıl bir alışkanlıktır bu, tarifi mümkün değil. Herhalde beyindeki bağlantıları kestiği için, içmeyene zarar verdiği bilincini de yok ediyor. İnsanın insana saygısı olsa, içilmeyecek. Kişi, bu ihtiyacını dışarıda görecek. Yani normali içmemek olacak.
Ama ne gezeeer!
Sigara, içicilerde öylesine bir tiryakilik/bağımlılık yaratmış ki, bir an geldiğinde gözleri hiçbir şeyi görmez oluyor.
Bir şeye mi sinirlendin, yak bir sigara.
Evde eşinle münakaşa mı ettin, vur kendini içkiye.
Veya bir şeye mi sevindin, otur içki sofrasına, atıl sigara paketine.
Sonra!...
Efendim, sigaranın faturası yılda 9 milyar dolarmış.
Sigaraya bağlı hastalıkların ülkeye zararı ise 2,7 milyar...
Kanserden ölenlerin haddi hesabı yok.
Bu rakamlar hiç mi önemli değil.
Bildiğiniz gibi, yasalar artık kapalı alanlarda sigara içilmesini yasakladı. Yarın uygulamaya geçilecek.
Şimdi son günlerde bir tartışma başladı.
Uygulanırdı, uygulanamazdı...
Biz toplum olarak neleri tartışmıyoruz ki!.
OFFFFF!....
Yak bir cigara…

(17/05/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

262- Panzehir

Toplumdaki bazı bakış açılarını ne kadar anlamaya ve ardındaki hikmeti ne kadar görmeye çalışsan da bazen insanın içinden sus pus olmak gelmiyor!

Toplumun kamplaştırılmaya çalışıldığı malum noktalar günlük arkadaş sohbetlerinin de ana konusu. Hele öğle tatillerinde okuduğunuz gazete o gün bir de konuyu manşetten atmışsa… Seyreyleyin cümbüşü!

Her kafadan farklı bir ses ama hep aynı korku: Özgürlüklerimiz yavaş yavaş kısıtlanacak ve bizler yakın coğrafyadaki benzer ülkeler gibi karanlık bir devrin içine sürükleneceğiz ve hatta zaten sürüklendik bile!

Konu tahmin ettiğiniz gibi laik-şeriat ayrımcılığı. Bizim gruptaki korku da din kullanılarak bazı güç odaklarına bu ülkenin yem olması yani aslında yıllardır konuşulan ve tartışılan şeyler.

Laiklik ve din adına atıp tutmalar; var’ı yok, yok’u var zannetmeler…

Genelde bakış açılarını ters yüz etmeyi severim, doğal muhalefetimdir. Bizlere öğretildiği gibi madalyonun öbür yüzünün (hatta iyi yansıtıyorsa kim bilir kaç yüzünün) de olduğunu hatırlatmaktan ve karşıdakinin beynindeki elektrik akımını tetiklemekten hoşlanırım.

O nedenle tek bir şey soruyorum bu konulara girenlere: “Peki madem bu kadar hassassın, hem Müslümanlığını yadsımıyorsun hem de çağdaş medeniyet aşığıyım diyorsun da be kardeşim niye Din nedir? Kime gelmiştir? Rasul kimdir, ne anlatmak istemiştir? Dinciyim diyenlerin sırf ağzını kapatmak, dini tekellerinden almak için dahi olsa bunları öğrenmek istemiyorsun? Madem inancın olduğunu söylüyorsun niye merak etmiyorsun, belli klişelerle sadece itiraz ediyorsun, araştırmıyorsun, niye dinini sahiplenmiyorsun? Ama şimdi sorsak hepinize tuttuğunuz futbol takımlarınızın elli yıllık geçmişini ve galibiyetlerini yorumlarıyla sıralarsınız… Tabii o da güzel, ama hayat kurtarmıyor!”

Yani sözün özü şudur ki, din adına art niyetle veya cahilce, gafletle hareket ettiğini düşündüğünüz kesim veya kimselere, yine Din’i bilerek ve Din’in ta kendisiyle cevap verebilirsiniz; onları ancak bilgiyle terbiye eder,  toplumu ikaz edebilir, bilinçlendirirsiniz…

Yoksa sadece “dünya düzenine dönük kafaları” mutlu edecek devlet ve rejim sistemlerine ait ilkelerle “dünyası ile beraber ahireti üzerine de kafa yoranlara” bir şeyler anlatamazsınız.

Zehrin panzehiri de yine asıl kaynağındandır.

Panzehir DİN adı altındaki Allah Sistemi’nin günümüz bilimiyle açıklayan İLİM’dir.

Üstad Ahmed Hulusi’nin deyimiyle asıl KÖKTEN DİNCİ bir bakmışsınız siz olmak üzeresiniz o zaman…

Selam ve dualarımla…

(19/05/2008)

(Nilay Caki)

263- Tespih

Günümüzde dua ve zikir sayısını belirlemek amacıyla kullanılan tespihin anavatanının uzak doğu olduğu ve buradan orta doğuya ve Avrupa’ya yayıldığı rivayet ediliyor. Hz. Muhammed’in (s.a.v) zikiri, parmak eklemlerini sayarak çektiği biliniyor. Sahabenin taş sayarak ya da belli aralıklarla ipe atılmış düğümleri sayarak zikir çekmelerine de karşı çıkmadığı kaynaklar tarafından bildiriliyor.

Allah Rasulu’nun (s.a.v) “parmakların yaptıklarından sual olunacaklarını” bildirmesi ile konunun önemiyle ilgili bir araştırmayı gerekli kılıyor.

Tespih çekme ve parmakla sayma durumlarında etkin olan bölge, başparmağın avuç içine bakan uç kısmıdır. Bu bölge ister tespih tanesiyle isterse eklem boğumlarıyla, kısa aralıklarla, temas halindedir. Bu aralıklarda bu bölgeye hafif bir basınç uygulanır.   

Klasik Çin tıbbı, başparmağın bu bölgesini beynin vücuttaki izdüşümü olarak belirler.

Yani her tespih tanesi çekişinde ya da başparmağın her eklem boğumuna dokunuşunda beyine buradan bir uyarının gittiği 4000 yıllık geçmişi olan Çin tıbbının tespitidir.

Keza aynı tespitler ayak başparmakları için de söylenmektedir.

Şems-i Tebriz’inin Konya’da bulunan türbesinde, bir çerçeve içinde duvarda asılı olan yazıda “namazda ayak başparmaklarınızı yere sıkıca basılı tutun” uyarısı yapılmaktadır.

Tasavvuf’a gönül veren günümüz insanı 300–500 ya da 1000 taneli tespihler kullanır. Yerden tasarruf sağlamak amacıyla olsa gerek, tespih taneleri küçük boncuklardan dizilir. Bu küçücük boncukların başparmağa yeterince bası etkisi oluşturmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

(21/05/2008)

(Dr. Güçlü Ildız)

264- Sessizlik

En çok hoşlandığım kelime «sessizlik» sensin. Yaşadığım ve yaşamak istediğim en güzel an, yine sensin. «Sessizlik» sana ömür boyu muhtacım. Kara borsa olduğun bu devirde seni arayan yok. Ruhları çeşitli gürültüler, hoş sözler boğmak üzere, tedbir alan düşünen kim? Gürültülerin ruhlarda yaptığı tahribatı görüp (anlayıp) ah-u zar ederek inleyen nerde?

Ben, sensiz olamam sessizlik. Beni bıraktığın an deliye dönüyorum. Bütün gürültüler üzerime çullanıyor. Ruhumu (manamı) boğmak istiyor. Senin olmadığın an kulaklarımın da olmamasını istiyorum. Oradan giren her şey ruhumdaki sessizlikten bir parça koparıp götürüyor.

Kim neden hoşlanırsa hoşlansın, ben en çok senden hoşlanıyorum. Senin olduğun mehtaplı geceler bana neler fısıldıyor neler! Hep, gece olsa da seninle kalsam, diyorum. Ne çare ki zaman ferman dinlemiyor. Seni dinlemek, seni içmek istiyorum yudum yudum. Darmadağınık zihnimi toparlamamda bana kim yardım edecek senden başka. Sen sessizlik fırtınalı şehrin yegâne limanı.

Akıllı geçinen nâdan! Sağlınızı bozan elverişsiz şartlara tedbir almayı tasarlıyorsunuz da, ruhunuzu bozan seslere karşı niye tedbir almayı düşünmüyorsunuz? Elbette düşünemezsiniz. Çünkü ses, sizi boğmuş, esir etmiş. O yüce insan (sav)ın “Bir saat düşünmek (tefekkür) bin yıllık nafile ibadete bedeldir” diye işaret ettiği ölçü kaybedilmiş.

Müslüman! Senin yerin gürültüler ordusunda değdi, sen sessizlik ordusunun rütbesiz er’isin. Vazifeni bil. Sessizliği hissettiğin an ona koş. Benliğindeki sesleri koy. Dudaklarını mühürle, açmamak üzere... Kulaklarını kilitle... O an kâinatı idare eden Mutlak Hakim’i zikret ki, topuğundan tepene kadar bütün varlığın dize gelsin. O anı tarif edebilir misin? Asla!.. Yaşadın ya yeter.

Analar-babalar! Yeni doğan yavrularınıza konuşmayı değil, susmayı öğretin. Konuşmasını nasıl olsa öğrenecekler. Ya susmasını öğrenmezlerse!.. Cemiyetin başına bela kesilirler. Siz de toprağın üstünde de altında da huzur yüzü göremezsiniz. Onun için, iki kulak ve bir ağzın verilişindeki hikmeti iyi düşünün.

Gürültüler! Niye boşuna zahmet çekiyorsunuz? Ne kadar çok olursanız olunuz, sessizlik sizi çayda şekerin eriyişi gibi bitirecek. Teknik aletler hep senin yanında değil mi? Bu halinle insanları niye huzura götüremiyorsun? Götüremezsin. Çünkü sen huzursuzluğun kaynağısın. Kime gidersen git... Ne olur beni yalnız bırak... Sen, senin aşkınla yananların yanına... Bana sessizlik yeter... Gel, sessizlik gel. Seni bulamazsam da, seni hatırlatan herşey hoş bana.. Senin olduğun her çehre: «ayna»... Seni o çehreden kıskanıyorum.

Kararımı verdim. Ömür boyu seni arayacağım. Gördüğüm herkese seni soracağım. Belki o an senden biraz daha uzaklaşırım. Fakat ne olursa olsun bulduğum an kaybetmemeğe kararlıyım. Ne olur sessizlik beni boş sesler deryasında bırakma...

(23/05/2008)

(Tabip Dr. Mevlüt Katırcı)

265- Turnusol

Bazı kavramlar, çıktığı alanın fevkinde anlamlar yüklenerek hayatımızda yer ederler. Şimdilerde entelektüellerin, köşe yazarlarının sıkça kullandığı bu kavramla tanışmam ortaokul yıllarında oldu…

Fen Bilimleri Laboratuarındayız. Bardaktaki sıvının Asit mi yoksa Baz mı olduğu turnusolle belirleniyordu. Dışarıdan iki sıvı da farksız- aynı görünürken kâğıt değince, içerikleri ayan beyan ortaya dökülüyordu. Söylenişini pek sevdik turnusolün. Anlamı da belirteç demekmiş…

Hz.Muhammed (sav) in bir işlevinin de insanlara turnusol etkisi olduğunu düşünmüş müydünüz?..

Risaleti ile açığa çıkana kadar tüm Mekke’liler aynı. Onun gelişi ile herkesin hakikati çıkıyor ortaya… Mekke’liler EBUL HIKEM (Hikmet Babası ) diyorlar ileri gelen birine… O bilge adam; gönlüne Muhammedî turnusol deyince ne renk veriyor biliyor musunuz? EBU CEHİL!... Hikmet Babasının aslında Cehaletin Babası olduğu çıkıyor ortaya… Olay 180 derece tersine dönüyor.

Bilal, sıradan bir köle. Hem de siyahî… AHAD-AHAD diye feryat ediyor Muhammedi turnusol kalbine girince… Sıradan bir köle; Rasulullahın yanı başında ilk müezzini oluyor…

Hikâyemsi, seyahat tadında tasavvuf serilerimiz okundukça; “Muhammedi bir zata yolum uğrasa, ben de nasiplensem” şeklindeki maillerde artış görüyorum. Bu yolun yolcuları ehil bir elin kendilerine uzanması için can atıyorlar. Temiz niyetli dostlara sormak istiyorum:

-  O el uzanınca gelişecek turnusol etkisine hazır mısınız?.

Muhammedi zat karşınıza çıkınca, en yakınlarınızın aslında en uzak, en uzaklarınızın da aslında en yakın olduğunu fark etmek gibi bir sarsıntıyı kaldırabilecek misiniz?..

Dün “Çok seviyorum” dediğiniz dostların bir anda karşınızda yer almasına; yıllarca nefret ettiklerinizin aslında çok sevimli dostlar olduğunun açığa çıkmasına dayanabilecek misiniz?...

Bu, dışarıda yaşanacak olan!

Ya iç dünyanız?..

Muhammedi ilim gönlünüze akmaya başladığında, o güne kadar güzel ahlak saydığınız tutumlarınızın aslında ışığı kesen birer duvar olduğunu görmek; önemsemediğiniz, size zor gelen, “Asla yapamam” dediğiniz tavırların, idrak gelişimi için zorunluluğunu fark etmek  kolay hazmedilebilir mi?..

Muhammediliğe talip olan dostlarım!

Turnusol etkisine; enfüs ve afakınızın hakikatini çırılçıplak seyretmeye hazırsanız, duanıza ben de gönülden AMİN diyorum...

(26/05/2008)

(Mehmet Doğramacı)

266- Realite
Anlatılması güç bir kavram Realite..

Ancak basit olarak şunu ifade eder; Gerçek, gerçeklik. En yeni ile en eskiyi içine alır.

Somutlaşmış bir zarurettir. Lafla olmaz, lafla insan gerçeğe ulaşamaz. Şayet böylesine bir çıkmaza girerseniz, bu kavramdan hiç nasibiniz yok demektir.

Değişim, yenilik te bir zarurettir. Eskinin ayıbı yeniliğin normali olmaktadır. Çünkü eskinin ayıplama duygusu alınmış akla gelmez hale dönüştürülmüştür. Öylesine akla gelmeyen öneriler ortaya konmuştur ki duyunca şaşırıp kalabiliyorsunuz.

Değişmemek mümkün değildir. Örneğin ağır kayıplar verildiğinde, taşınamayacak yükler taşınamayacak hale geldiğinde verilen sözler unutulur, dostluklar hatırlanmaz olur.

Yaşam boyutunda ikan ehli imana, iman ehli de şeriata dönebilir. ‘B’ nin sırrına inandığı halde tanrının yolunu tutar. Ortak noktalar unutulur. Bir düşmanlık hevesi içine girilir. Olmaması gereken kin ve nefret tohumları sergilenebilir.

O kişi haliyle düşünmekten kaçar, tahammül etmekte zorlanır, sabrı çabuk biter; Bir ideoloji barınağına sahip sığınıp fanteziler, nostaljiler üreterek, hedef aldığı kişiyi potansiyel bir tehlike gibi görmeye başlar.

Bu tipler için ‘Öyle kalsınlar. Etme bulma dünyası bu’ demeniz mümkündür.

Bu da bir realitedir.

Ne var ki mesele burada bitmemektedir. Çünkü düştükleri boşluk kendilerini iyiden iyiye aşağıya çekecek, esfeli safiline ulaştıracaktır.

Ve bizler o boşlukta kalanlara veri tabanımızdaki değerlerle yaklaşıp sempati, ‘iyi niyet’ beslemek durumundayız.

Gerçekten tüm samimiyetimle söylüyorum; Kendilerine sağduyu ile yaklaşım yaparak, eski havalarını yakalamaları için yardımcı olmak gerekiyor.

Bütünlük alerjisine yakalananları tedavi etmek için başka bir çare de göremiyorum.

(29/05/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

267- Gereğini Yapmak

Bir takım çevreler ön yargıları ve sahip oldukları şeylerle bizlere zarar vermeye devam etseler de sistemin göçmemesi için üzerimize düşeni yapmak zorundayız. Yani bir evladı paylaşamayan iki anneden, çocuğun ortadan ikiye bölünmesine ilk tepkiyi gösteren öz anne gibi davranma misali.

Bu girişten sonra ‘peki olumsuzluklara karşı ne yapmalı’ sorusunun cevabına kafa yorabiliriz.

Daha öncede yazdım. Yine dillendiriyorum. Beğenmeyeceğiniz, hoşunuza gitmeyecek bir olayın odak noktası olsanız bile hiç kimseye karşılık vermeniz doğru değildir. Böylesi bir yaklaşım edebe sığmaz.

O halde yapılacak yegâne şey; kabiliyet ve istidat istikametinde hemen herkesin görüşlerine saygı duymak eleştirilerine katlanmak, sunulan ortaya konan ilimden nasibi kadarı ile almak, üretmek ve yapıcı olmak la hayatın geçirilmesini temin etmektir.

Bu yaklaşım sorumluluk anlayışı ve ciddiyet açısından takdire şayandır.

Ancak böylesi bir davranış tahammülsüz olanların daha doğrusu evrenselleşmeyi bir türlü içine sindiremeyen insanların işine gelmez.

Bizim bu aşamada yapmamız gereken yegâne şey; Fikir ve irade hürriyetini sağlamak, kimliğini ortaya koymaya çalışan insanımızın taleplerini karşılama ve doğru bilgiler edinmesini temin etmektir. Eldeki veriler tükenmeden, yaşama geçtiğini görmeden, tereddütlü yollara başvurmak veya insan aklının alamayacağı konuları muhatabın üstüne yıkmakla görev yapılamaz.

Bunun için sihirli bakışlar yetmez. Niyet, bilgi ve beceri ve akıl gerekir.

‘Şurasını burasını düzeltelim, makyajını yapalım imajını parlatalım ‘ türünden kalıcı olmayan geçici eylemleri yapmanın da hiçbir manası yoktur.

İnsanları birleştirme yolu ancak şaşırtıcı hamleler sonucu olabilir.

İyi düşünüp taşınmak ve gereğini yapmak zorundayız dostlarım!.

(31/05/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

268- Tasavvuf Gerçeği ve Özgürlük

Teknolojik ve bilimsel gelişmeler hızlandıkça Hz. Muhammed (sav) den akan Risalet- Sünnetullah Hakikatinin yeni veçheleriyle açılacağı seziliyor. Üzerine tefekkür, yorum hatta idrak bina ettiğimiz, literatüre ait bilgilerin bile sarsıntı geçirmesine hazır olmalıyız diye düşünüyorum… Ezber bozma dönemi start almış görünüyor!

Bu süreçte farklı yönlerle açılacak kavramlardan biri de; TASARRUF… Kabaca “Velinin eşya, insan ve oluşuma bi iznillah hükmetmesi” diye bildiğimiz tasarrufu, genellikle mucize, keramet, harikulade boyutunda düşündük… Geniş değerlendirmek pek akla gelmedi…

“Kelebek Etkisi”ini okuduk, “Sistemde boşluk olmadığı”nı okuduk, “Domino taşları misali her oluşumun bir diğerini tetiklediği”ni okuduk ama nedense kendi beynimiz ve kalbimizi özgür düşünmek bize sevimli geldi…

Ana- babadan DNA sarmalı ile aldığımız genetik bağı, astrolojik ve çevresel etkileri bilmemize rağmen kendi başımıza olduğumuz zannı; egonun süslü oyunlarından biriydi… Oysa ayet beyinlere- kalplere an be an tasarruf edildiği noktasında uyarıyordu:

- İNSAN, (ÇOBANSIZ DEVELER GİBİ) BAŞIBOŞ OLARAK (SALINIP) BIRAKILACAĞINI MI SANIR? (Kıyame-36)

Rasülullah (sav) şöyle buyurmuştu:

- Kişi; Dostunun yolundadır.

- Kişinin dini arkadaşının dini gibidir.

Hz.Mevlana da şöyle demişti:

- Demircinin yanında durana kömür, esansçının yanında durana misk bulaşır!..

Dostlarım;

Sünnetullah Gerçeği orman kanunu gibi, güçlünün zayıfa tahakkümü, onda tasarruf etmesi şeklinde anlatıldığında bunu acımasız (!) adalete aykırı (!) bulanlardan biri de bendim…

Zaman içinde anladık ki, kelebek etkisi, beyin- kalplerde de söz konusu!  Dünya sistemindeki toplumsal hiyerarşi, beyin- kalplerde de mevcut. Bir üst birim; bir alt birimde tasarruf ediyor.

Alttaki kabul etsin, etmesin hiç önemi yok. Tasarruf eden; alttakinin haline bakmıyor bile!...

Bütün mesele; tasarruf edeni bilmekten öte, neye yönlendirildiğini fark etmekte düğümlü!.. Bu gerçek fark edildikten sonra; “Özgürlük mü, geçsene kardeşim o masalı” diyeceğinize eminim!

Bu bağlamda: YÜRÜR HİÇBİR MAHLÛK HARİÇ OLMAMAK ÜZERE HEPSİNİ ALNINDA ÇEKİP GÖTÜREN O'DUR!." (11- 56) ayetindeki “O’DUR” işaretini, öğrendiklerimizden farklı seyredeceğimizi düşünüyor, heyecanlanıyorum!

Bizden söylemesi; ezber bozduracak gerçeklerle yüzleşmeye hazır olun!

Dini; akıl- bilim- gelişim sürecinde yeniden, yepyeni bir algı ile okuma hızlanacak.

Bu sürece yetişin, geç kalmayın olur mu?..

(04/06/2008)

(Mehmet Doğramacı)

269- Dönemler

Hayatı kısır hale, içinden çıkılmaz şekle dönüştüren nedenlerin başında hiç kuşkusuz, toplumsal tartışmaların ürünü olan içi boş şeylerle uğraşmak gelmektedir. Bu zaaflar, toplumsal tahayyülün, insan aklının dumura uğramasının bir belirtisidir.

Maalesef, günümüzdeki yaşam biçimi bu kavramların, böylesine anlamsız konuların etrafında dönüp durmakta, sürekli bir düşman avı şekline dönüşen bakış açıları ile işlerlik kazanmaktadır.

Bilinmeli ki geçiştirmekte olduğumuz süre, teklik-birlik içinde bir yaşamın, yenilenmenin, pek akla gelmediği, insan fıtratını tehdit eden etkilerin tedavisinin yapılmadığı, algılamadaki zafiyet sorunlarını önleme tedbirlerinin alınmadığı, cehaletin önüne geçilmediği, üretimin asla netleşmediği, üretime katkı yapacak uygulamaların dikkate alınmadığı ve özellikle mistik sahadaki sorunların toplumun genel yapısını bozacağı düşünceleriyle devam ediyor.

Bizler bunların süreklilik kazanmaya başladığını, nesilleri de kapsayacağını acaba fark edebiliyor muyuz?

Bu sorunların üzerine gidilmezse her ne olursa olsun, isimler ne kadar değişirse değişsin, olumsuz gidişatı değiştirmenin pek mümkün olamayacağını söylemek gerçekçi olacaktır.

Şayet bir gelişim arzulanıyorsa ilk şartı;

Dinsel ritüellerin yarattığı farklılığı ele alıp üzerinde durmak, aklıselim sahibi olarak hoşgörüye özen göstermek, sağduyulu olmak ve her türlü ayrımcılığı dışlama prensiplerine itibar etmemektir diyebilirim

Bilinmeli ki, tarih boyunca insanoğlu toplum olarak değişik dönemler yaşamıştır. Bugünlerde yaşananlar da o günlerdekilerin bir kopyasıdır.

Büyüklenmeyi bir meziyet sanmayan ise dönemlerle sınırlı kalmayacak, mutlaka düzlüğe, gerçeğe ulaşacaktır.

(06/06/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

Ürünün içeriğinde İslam adının geçmesi, yapımın mükemmel olması gerekliliğini çağrıştırıyor. Oysaki şimdiye kadar yapılanlar basitlikten öteye geçemiyor, hakkını veremiyordu.

Geçen ay piyasaya çıkan ve Efendimiz’e (sas) ithaf edilen “iftihar abidemiz, Efendimiz” albümü övgüyü fazlasıyla hakediyor. Çünkü hakkını veriyor.

Usta bir müzik yapımcısının öncülüğünde tasarlanmış albümde Ahmet Özhan, Orhan Hakalmaz, Ferdi Tayfur, Fatih Kısaparmak, Muazzez Ersoy, Funda Arar, Zara, Murat göğebakan gibi müziğimizin usta isimleri yeralıyor. Sanatçılar emekleri karşılığında her hangi bir bedel almamışlar. Ürünün kazancı ile doğu ve güneydoğu illerinde sanatçıların adını taşıyan etüd merkezleri kurulacakmış.

Müzik dünyamızın önemli bir eksikliğini tamamlayan bu album almakla ilahileri yüksek müzikal kalitesiyle dinlemenin keyfine varacak, yardıma ihtiyacı olan bölgelerimize de kararınca katkıda bulunmuş olmanın sevincini yaşayacağız.  

Tanıtım filmi (http://www.gyv.org.tr/bpi.asp?caid=101&cid=1954)
(07/06/2008)

(Dr. Güçlü Ildız)

271- Seyret, nemelazım (mı?)

- Tasavvufî hakikatler üzerine araştıran, inceleyen kişilerin hayata bakışı nasıl olmalı?..

- Yargısız seyir; hakikatte ne demek?...

- Öğrendiğimiz, içte hazmetmeye çalıştığımız bilgileri zuhura çıkarırken tavrımız ne olacak?..
Tasavvuf üzerine bazı bilgiler okundukça görüyoruz ki hakikate ait ilmi bakış ile marifetin gereği olarak; zahirin hakkını vermek üzere ortaya konması gerekenler birbirine karıştırılıyor.
Şöyle ki;

- Hakikat bakışı ile olaylarda hayır- şer görmemem gerekir. Görürsem şirkteyim.

- Hakikat yönünde zuhura geleni değiştirmek gibi nefsî bir çabamın olmaması gerekir. Aksi; takdire itiraza girer ki, iman açısından sıkıntı verir.

- Hakikat noktasından tüm insanları bir görmeli, sevmeli, fark gözetmemeliyim. Tersi; Hakkın kulları arasında ayrımcılıktır ki ciddi perdeler oluşturur…

Peki, hakikat noktasında durum bu! Ya Marifetin gereği?..

-Hayır ve Şer farkı görmeyişim, toplumun ve fertlerin zararına olacak şeylere seyirci kalmam mıdır?.. Elbette hayır! Marifet; “Bir kötülük gördüğünde elinle, gücün yetmezse dilinle, ona da gücün yetmezse kalben değiştir (hiç olmazsa buğzet)” Nebevi buyruğunun gereğini yapmaktır…

-Olayların akışına itiraz edemem hakikatte. Ama bu, insanlığa görevim ve imanımın gereği olarak gidişata dair uyarılar yapmama engel değildir. Şayet her şeyi hiçbir uyarı olmaksızın akışına bırakmak dinin emri olsaydı; Kur’an ve Hadislerde bir dizi uyarı, bir dizi emir ve yasaklar bütünü yer almazdı.

-Hakikat noktasında tüm insanlığı bir aile ve kardeşlerim olarak görüyorum. Ama zalimin zulmüne itiraz etmemem, mazlumun acısını yüreğimde hissetmemem anlamına gelmez bu. Zulme rıza da zulümdür. Mazlum kim olursa olsun yanında yer alınması da imanımın gereğidir.

Değerli Dostlarım;

Sufizm üzerine yazan ve konuşanların toplumsal ve insani konularda uyarılarını “hakikatten perdelenmek” diye nitelemek; Marifeti; zahirin hakkını hesaba katmamaktır. Unutulmamalıdır ki; İslam’ın bir Nebüvvet bir de Risalet boyutu var. Boyutların hakkını vermemek tek kanatla uçmaya çalışmaktır ki sonu felakettir.

İşte bu yüzden ehlinin şu sözü hiç aklımızdan çıkmasın

“Hakk’ın hakkını, büründüğü sûrete göre vermelisin!”

Bu yola gönül verenleri tenzih ederim, seyir; trene bakmak değildir. Seyir; kayıtsız nemelazımcılık hiç değildir…

Marifet yolculuğumuzun kolaylaşması dileklerimle…

(09/06/2008)

(Mehmet Doğramacı)

272- Mahremiyet elden giderken

Önce BBG Evi tarzı yapımlara şahit olduk. Sonra gizli kamera çekimleri, telefon dinleme vakaları. Cep telefonu ile kayıt ve resimlemeler… Çarşıları 24 saat gözleyen mobese kameralar. Bir feryattır kopuyor: Olamaz!  Özel hayata saygı! İnsan Hakları!..

Bilime, düşünceye sınır yok. İnsan üretecek, geliştirecek, pazarlayacak, sektörler oluşacak. Ne bilimi durdurabilirsiniz, ne düşünceyi, ne de teknolojiyi. O halde farklı bir noktadan bakmak gerek!  Biz, tasavvufça bakacağız her zaman olduğu gibi. Siyasi çalkalanışlar, magazinel dedikodularla işimiz olmaz. Şöyle girelim:

Tasavvuf alanında tecrübeli bir zatı ziyaret ettim. Sohbete girerken,

- Müsaadeniz olursa ses kaydı alabilir miyim, dedim. Gülerek;

- İlahi kayıt cihazları hem enfüste hem afakta an be an çalışırken, sen teyp açmışsın, açmamışsın, ne önemi var? (…) dedi.

Başkaları varken yapamadıklarımız, görülmesinden, duyulmasından rahatsız olduklarımız; takibinden çekindiklerimiz; ya şartlanmalı biçimde örtünme ihtiyacı duyduğumuz haller yada suç kapsamına girenler!..

Mesela, gıybetini yaptığımız birinin yanımıza teyp koyması işimize gelmez! Toplumsal kimliğimizin aksi bir halimizi, sevenlerimizin bilmesini istemeyiz. Bir sırlı yanımız vardır sadece kendimizin bildiği (!) bir de dışa açık vitrinimiz… Bir açıdan normal olan, özel hayata olan bu durum diğer açıdan kendi içimizdeki ikilemi, çelişkiyi ortaya koymuyor mu?..

Cibril Hadisini hatırlayın. “İhsan” nedir, sorusuna Rasülullah’(sav)ın cevabı: Allah’ı görüyormuşçasına ibadet etmendir. Bil ki sen onu görmesen de o seni görmektedir!
Ayet ise şu gerçeği fısıldar:Gizlediklerinizi de aşikar ettiklerinizi de bilen Allah’tır!.. (Teğabun-4, Nur-29)

Mahremiyet elden gidiyor diye kaygılananlara sormak isterim:

- Hakikatte özel hayat var mı ki?!...
- Hakikatte GİZLİ- AŞİKAR ayrımı var mı ki?!..
- Cinni ve Meleki yapılarla etrafımız sarılıyken, beyinler beyinleri, kalpler kalpleri duyarken bağımsız hayat nasıl olur?...

Elbette fitne ve fesat sebebi halleri normal görüyor değiliz. Özel hayata müdahale her ne şekilde olursa olsun savunulamaz.

Olanı seyretmek, seyirde hayır görmek, marifet yolcusunun biricik ölçüsü. Özel hayatın bu derece deşifresi ürkütücü görünse de, saklı gizli- yaşanan pek çok şeyden alıkoyması noktasından bakınca, hayırlı gelişmeler diye de nitelemek istiyorum.

Ne dersiniz, dinleme cihazları, gizli kameralar, mobeseler, takip cipleri; bizi bir türlü yaşayamadığımız ihsan boyutuna istesek de istemesek de itekleyen yardımcı unsurlar olmasın?.. Rahman, bu gelişmelerle insana hakikatini bulduracak ihsan sürecini; kalpçe yaşam dönemini açıyor olmasın?..

İlahi kayıt cihazlarının yön- mekan- zamandan münezzeh olarak an be an çalıştığını fark edenlere selam olsun!..

(16/06/2008)

(Mehmet Doğramacı)

273- Ahlaksızlıkta misilleme yoktur!

Hz. Musa kavmi ile beraber yağmur duasına çıkar. Bir gün, iki gün, üç gün... Bir türlü yağmur yağmaz. Musa Kelimullah yalnız kaldığı bir an Allah’a dua ederek bu durumun sebebini sorar: “Yarabbi! Niçin duamız kabul olmaz?”. Allahu Teala der ki: “Aranızda nemman (söz taşıyan, koğucu) var. O aranızda olduğu için duanız kabul olmadı.” Hz Musa bunun üzerine heyecanla der ki: “Yarabbi onu bana bildir, hemen aramızdan çıkarayım!” Allah buyurur: “Ya Musa! Onu sana söyleyeyim de ben mi nemman olayım!”...

Allah ahlakı !

Huuuu...

Oysa bizler zaman zaman karşımızdakinin yanlış hareketine bakarak “o bana böyle yaparsa ben de ona şöyle yaparım” tarzında misilleme yoluna gider, kendi ahlakımızdan neredeyse vazgeçer veya ödün veririz. Bunun kendimiz için aslında bir sapma olduğunu düşünmeden! Kendimize, değerlerimize olan sadakatimizden vazgeçer, intikam duygumuza yeniliriz. Sanırız ki “ona gününü gösterdim”.

Ahlaksızlıkta misilleme karşısındakine benzemektir. O zaman insan kendi yolundan çıkmış, başka bir yola girmiş olur. Ve ancak kendine yazık etmiştir.

Böyle durumlarda en iyisi Kur’an’ın tavsiyesine uyarak affetmektir. Affeden kendi özüne, aslına, tuttuğu öğüde, yoluna, Allah’a sadık kalmıştır. Sadakat ise ne değerli ve Allah yolunun olmazsa olmaz bir hasletidir. Kendi ahlakına, değerlerine, Allah’a sadık olmadan din nasıl güzel yaşanabilir? “Kulluk” Allah’a sadakatimizi ispattan başka nedir?

“Gelsin ikrarında beli diyenler”... (Pir Sultan Abdal)

Allah sadıklar zümresine ilhak eylesin!

Amin.

(18/06/2008)

(Meryem Irmak)

274- Yaşamak için...

Mistisizmin gerek amel boyutu, gerekse derunundaki ilim olarak nitelenen ve adına ‘tasavvuf denilen bilgi’ boyutu yanında ‘yaşam’ın olması isteği çok açık bir gerçektir.

Çünkü ilmi görülen, hissedilen hususlarda mutlaka ona eş olarak yaşam da aranıyor.

Hemen herkes bunu biliyor ve dile getiriyor. Hele zorluk derecesi çok yüksek bir yığın imtihanla karşılaşmış olanın bu konudaki isteği epeyce fazla oluyor.
Demek istediğim biri pekala çıkıp  ‘….ilminin değerlendirilmesi, yaşamıyla özdeşleşmelidir’ diyebilir.

Artık şunun anlaşılması gerekiyor; ilimle beraber yaşam, yaşamla beraber ilim aranıyor.

Bütün bu düşüncelerle cebelleşirken aklıma takılan hususları da açıklığa kavuşturmalıyım.

Yaşama azmi içinde bulunan kişiye uzaktan yakından gelecek her türlü olumsuzluğun onu pek yıpratmaması beklenir.

Çünkü bilgiyi hayata dönüştürmenin koşulları bu etmene dayanıyor.

Şunu iyi bilmek şart:

İnsanın psikolojik yapısını etkileyecek herhangi bir gelişme ile yaşam aynı yerde duramaz, özdeşleşemez.

Ve bütün etkenleri harmanladığınızda ilim ile yaşamın kıyaslanma durumu ortaya çıkar ki buna göre ‘yaşamın’ bir adım önde olduğu görülecektir.

İlim sahibi olanlar, yaşam tarzını olgunlaştırabilmek için değerlendirmelerini daha objektif şekilde yapmak zorundalar.

O nedenle ne bayram havası yaratabilecek bir tutuma, ne de korku filmine dönüşecek psikolojik bunalıma, özetle açık ve gizli şirke sebebiyet verme -varlığın bütün olduğunu bildiği halde- ve ayrışma modlarına girmemeleri beklenir.

Toplumdaki yetersiz din kültürü sanki üzerine vazifeymiş gibi, bir şeyler yapabilme, üretebilme gayesi ile yaşayanla alay etmeyi, küçük görmeyi, -dine kesinlikle aykırı olduğu halde- temel görevlerinden biri sayar.

Bu sübjektif, olumsuz bakış açısına karşın; övgüyü hak eden ilim sahibine yaşam daha gereklidir.

O nedenle yaşamın yorumlanabilmesi için, kişinin halkla arasındaki duvarları yıkması şart olur.

Yaşamın ilk etapları böyle başlar.

Özetle, çevreden kurtulmak, etkilenmemek...

Sonrası, devam ede giden bilgi ile yaşam bütünleşir. Artık, o mahalde yaşam aranmaz, istenmez olur.
Baki kalan ise sadece ilimdir.

(21/06/2008)

Ya da bu alanda yazı yazanların çokça rastladığı gibi aklınıza düşen fikir ya da konu, daha siz yazı olarak toparlayamadan karşınıza bir yayın organında çoğunlukla da ilgili internet sitelerinde (hızlı erişim ve yayın prensibi gereği) başka biri tarafından yazılmış olarak çıkıverir. İlk zamanlar şaşırır, daha sonra ise kanıksarsınız bu durumu…

Üstünde düşündüğünüzde ise veri tabanınızdaki imgeleme sizi şu hayale ulaştırır: Özünüze yöneldiğinizde ulaşabildiğiniz bir network-ağ bağlantısı vardır ve bu ağ-bağlantısındaki belirli bir yayın frekansını yakalayabilen diğer akıllarla birlikte o yayına dahil olmaktasınızdır. Yayına maruz kalan her vehimsel birim, kendi terkibine ve ilim seviyesine en uygun şekilde aldığı yayını bazen açığa çıkarabilmekte veya bazen de çıkaramadan kapalı geçmektedir.

Sadece tasavvuf değil, tüm diğer alanlarda da bildirildiğine göre farklı frekans yayınları söz konusudur ve moda, trend gibi dünyevi oluşumlar bu şekilde ortaya çıkmaktadır. (Bu konudaki ayrıntılı açıklama Üstad Ahmed Hulusi’nin Bilincin Arınışı- http://ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/bilinc/ ve Tek’in Seyri- http://ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/tek/  kitaplarında bulunmaktadır)

Bu farkındalığın sizi götürdüğü nokta ise çok açıktır: Bir fikri veya ilmi bir veriyi ortaya koyan sizin “ben” dediğiniz gibi gözükse de asıl olan TEK irade ve TEK bilinçtir. Bu gerçekle, artık kendinize veya başkasına mal etmezsiniz yazılanı, bilirsiniz ki siz yazmamışsanız dahi (sizin algılamanıza göre olan) bir başkası takdir gereği yazmıştır veya yazacaktır.

Önemli olan, o fikrin veya konunun kesret âleminde gerçeklik kazanmış olmasıdır her bir birimin algılamasına göre.

“Kün!” emri yerini bulmuş, özünüzden gelen hitaba uymuşsunuzdur ve sonucunda eğer hakkıyla kulluğunuzu eda edebilmişseniz ne ala…

Bu gerçekler ışığında artık EGO’ya prim veremezsiniz; aksi takdirde kendi kendinizi kandırmış ve ateşinize kibriti çakmış olursunuz. Kaldı ki Efendimiz (s.a.v) şu hadisinde bizlere şöyle bildirmiştir:

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: "Resülullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:

"Allah benim sözümü işitip belleyen, sonra da onu benden (başkasına) ulaştıran kimsenin yüzünü Kıyamet günü ağartsın. Zira, nice ilim taşıyıcılar vardır ki, alim değildir. Nice ilim taşıyıcıları ilmi, kendinden daha alim olana taşırlar." (Küttüb-i Sitte/ 6018)

(25/06/2008)

(Nilay Caki)

Durum böyle olup insan kendi haline kaldığında, maddeye dalarak daha fazla para kazanmaktan başka hiçbir şey düşünmüyor.

İnsanlar aç kalmış, neyin mümkün olacağı, neyin olmayacağı belirlenmemiş, birileri ölmüş, karşı komşunun midesine günlerce hiçbir şey girmemiş, hatta dünya batmış, umurunda bile olmuyor.

Maneviyatın geçerli olmadığı, bireyi ön plânda mütalaa eden, sadece maddeyi kabul eden bir toplum olamaz.

İnsanoğlu madde batağından, günlük dertlerinden kurtulup dünyaya ve topluma, sözünü ettiğimiz sorunlara bütünlüklü bir bakışla yaklaşımda bulunmuyor, özetle aynı görüşte hayatına devam ediyorsa, olayların akışı içinde parçalanıp batmaya mecbur hale gelecektir.

Değerli dostlarım!...

Bu değerlendirmeler, en iyi biçimde evrensel kitap Kur’anı Kerim’ de ve Hadislerde anlatılmaktadır. Bizler gerekli olan bilgileri toplamak, kendimize çekidüzen vermek zorundayız.

Bunun istisnası yoktur.

Bilmek gerekir ki, bu konuda yapılacak hatalar, sistem sonucu mutlaka ortaya çıkar ve birey bunu fazlası ile yaşamak durumunda kalır.

(27/06/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

277- iman yoksa...

İman; insanın gelişimini sağlayan, öte âlem korkusunu, mükâfatlarını bağlayan, değerlendiren mistik bir görüştür. Aklın bilimle diyalektik ilişkisinin doğal bir sonucudur.

İnsan düşüncesi yüzyıllar boyunca, gelişmenin sırrını metafizikte, dinin hükümlerinde aradı. Bilimin gelişmesiyle, mecaz –sembol olarak kabul edilen kavramlardan, hurafenin boyunduruğundan kurtulmayı bildi. Aklın yetersiz kaldığı anlarda ise iman devreye girdi.

İnsanların mutluluğu, mutlaka kazanma hırsının törpülenmesi yine iman sayesinde istenilen noktaya ulaştı. O nedenle birtakım sebeplerle hâkim olan hurafenin egemenliği son buldu.

Bugün yine iman sayesinde bilim ve teknoloji dinle buluşmuş, kitlelerin aralarındaki alışveriş hızlanmış, özetle din-bilim ilişkisine önem verilmeye başlanmıştır. Çünkü mistik boyut, aklın mecazlarla iflasın eşiğine geldiğinde adeta bir cankurtaran görevini üstlenmiştir.

İslam dünyasında artık yeni bir dönemin başladığına, yıllardır ihmal edilip dışlanan çevrelerin bu sayede dikkat çektiğine, umursamazlığın hak ettiği tokadı yediğine, çokbilmiş cahillerin ağızlarının kapandığına tanık oluyor.

Artık iman’ bireyi yeniliğe hazırlamayı bilmiş, çocukların körebe oyununda olduğu gibi, gözleri bağlanıp nereye gideceğine emin olmadığı, kime tutunup kime tutunamayacağını bilmediği bir bocalama devresinin üstesinden gelmeyi bilmiştir....

Not: Değerli okurlarım, sizlerden bir süre izin talep ediyorum. Bu sene oldukça yorucu ve tempolu geçti. Kısa da olsa bir tatile ihtiyacım var. Tekrar buluşmak ümidiyle hoşça kalın.
Kendinize iyi bakın ve Allah a emanet olun...

(30/06/2008)

(Ahmet F. Yüksel)

Herkesi sevmem, herkesle beraber olmamı gerektiriyor mu? Bazıları ile az görüşmeyi, yada hiç görüşmemeyi tercih etmem; henüz tasavvufu hazmedemediğim anlamına mı gelir?..

Bunu kendinize çok sormuşsunuzdur. Birlikte tefekkür edelim.

“Yaratılanı Yaratandan ötürü sevmek” esmalar arasında fark görme şirkinden çıkış için zorunlu. Nasıl, ne şekilde yaparsak yapalım, kimseye nefret, kin, kırıklık, alınganlık hissetmeyecek ölçüde bir- bütün bakmak durumundayız bu aleme. Ne var ki; bunun böyle oluşu, herkesle beraber olmak anlamına gelmiyor.

“Her kuş sürüsü ile uçar” sözü; tasavvufta çokça zikredilir. Yaratılış gayenizi layıkıyla ortaya koyabilmeniz için; kimlerle “yol arkadaşı” olacağınızı belirlemek; hem tabii bir hak, hem de kalbî selametiniz için elzem olan hayati bir tutumdur.

Enerjinizi emen, her fırsatta negativite saçan, fütursuzca haddi aşan, etik ve erdeme dönük değerleri kendi lehine kullanarak sizden talep ederken, kendisi bunlara hiç dikkat etmeyen, üstüne üstlük her olayda zeytinyağı gibi üste çıkan yapılardan uzak durmanız; en az herkesi sevmek kadar zorunlu bir tedbirdir.

Muhatabınız edep ve terbiye sınırlarını aşıyorsa ne yapacaksınız? Yapmanız gereken hiç muhatap olmamak, arkanızı dönüp gitmektir!.. Murphy Kanunu şöyle der: “Anlayışı kıtlarla tartışma, seyreden aranızdaki farkı anlamayabilir!..

İnce nokta şu; bu uzak duruşu; nefret etmeden, kırılmadan, kalbe küskünlük yerleştirmeden ortaya koymak!

Siz çok özel, çok orijinalsiniz. Eşiniz, benzeriniz yok! Bir daha dünyaya gelmeyeceksiniz. O halde seçimlerinizi dikkatli yapmak; düşüncenizi, hissiyatınızı pozitif besleyecek mahallerle bir olmak, aksine birimlerden uzaklaşmak; kulluğunuzun hakkını vermek için zorunludur.

Celal ve Cemali yerine göre açığa çıkaramaz iseniz,  bazen üzülmek, bazen yıkılmak, çoğu kere anlaşılmama çöküntüsü ile karamsarlığa düşmek talihiniz olur. İnsan İZZET sahibidir, herkesi sevmek ne kadar önemli ise, özünüzdeki insanlık şeref ve izzetini korumak, sömürülmeye izin vermemek de en az o kadar önemlidir.

Kısacası; hayatın zindan, günlerin azap olsun istemiyorsan dostum “Hakkın hakkını, büründüğü surete göre vermelisin”.

(04/07/2008)

(Mehmet Doğramacı)

Yetmiş iki milleti bir gözle görmeyen

Şeriatın evliyası olsa hakikâtte kâfirdir.

                                              Yunus

Evliya sözünü ilim ile beraber düşünür, bilen manasına kullanırsak; insan hem bilen, alim, evliya, hem de aynı zamanda kâfir, cahil, nasıl olur? Niye olur?

Allah’ın ilmi öyle ilim ki, “Her bilenin üstünde bir bilen vardır”. Bu ilmin sonunun olmaması bizi eş zamanlı olarak hem alim hem cahil yapıyor. Bir mertebede bilen iken, alim sıfatını kuşanırken; bir sonraki mertebede ancak cahil oluyoruz! Böylelikle de her isim ve sıfat bizden izhar oluyor! Zaman ise, ân-ı daim oluyor!

Yoksa birbirine zıt manalı esmalar nasıl izhar olurdu aynı zamanda? Dahası “zıddıyet” olur muydu? İnsan hem alim hem mudil olmazsa nasıl ayna olsun 99 esmaya?

İkili bakış açısında insan ya alim ya mudildir. Birliğe doğru gittikçe, semavatta ilerledikçe bakar ki hem alim hem mudil. “Yokluk”ta ise ne alim ne mudil olduğunu anlar (herhalde!)...

Sanırım hiçbir sıfata karşı çıkmamak, her hangi bir mertebede o sıfatı mutlaka taşıdığını bilmek; Âlemlerin Rabbinin ilmine teslim olabilmek ve bir nebze olsun haddimizi bilebilmek açısından önemlidir.

Sıfatları zıttıyla taşıdığımız için “beğenmeyip almamak” bir nevi inkâr, şeytaniyet ve Allah’ın ilmini anlamamaktır.

Bir sıfatı  alan, otomatikman zıttını da alıyor ise, sıfatlar arasında ayrım gözetmeyip, nerede olduğumuza bakmalı. Çünkü insan, bir üst mertebeye gelince sıfatının zıttıyla karşılaşıp şaşırıyor! Alim iken bir bakmış ki cahil. “Bu ne küfürdür imandan içeru – Yunus”

Sıfatlara bu iyi bu kötü demeyip, Allah’ın sonsuz ilmi karşısında haşyet duyup, ilahi kudretin ve sonsuz ilmin eseri ve gereği olarak herşeyi olduğu gibi kabul eden, anlamadığı hususlar karşısında “vardır bir hikmeti” diyebilenlere ne mutlu!

“Her gün bir yerden göçmek ne iyi,
Her gün bir yere konmak ne güzel,
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş
Dünle beraber gitti cancağızım
Ne kadar söz varsa düne ait
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım”

                                               Hz. Mevlâna

(08/07/2008)