GERÇEKLİK KORKUSU

Bireyselliğe en fazla rant sağlayan duyguların başında hiç şüphesiz korku gelir. Bu duygu, gerçek ya da sanal bir tehlike veya tehdit karşısında hissedilir.
Halk dilinde “Büyük bir korkuya kapılmak” / “Ölüm korkusu” / “Korkudan tir tir titremek” gibi ifadelerle anlatılan korkuların ve çocuksu denebilecek “Öcü” kavramının uzantısı olan duyguların yanında, gelecek korkusu gibi evrensellikle asla bağdaşmayan türde olanları bulunmaktadır.
Fobiler arasında yer alan yükseklik korkusu çoğumuzda vardır. Bu duyguyla özdeşleşen insanlar, alçak parmaklıklı balkonlara çıkmayı asla düşünmez. Yüksek katlı bir binanın açık penceresinden aşağı baktığında, ciddi şekilde rahatsızlık yaşar, önündeki boşluğun kendisini çekip alacağını, adeta yutacağını hisseder. İrkilir, geri adım atar. Bu nedenle, böyle yerlere yanaşmayıp kendini tehlikeye atmadan, o duyguyla birlikte yaşantısını devam ettirir.
Kapalı yerlerde kalma korkusu olanlar ise asansöre binmekten, kapalı alanlara, hatta sinemalara gitmekten dahi çekinir.
Yukarıda anlatılanlar psikolojik hastalıklar sınıfında yer alır.
Diğer taraftan, bunlarla  mukayese edilmeyecek kadar ciddi bir korku türü daha vardır:

Gerçeklik korkusu!..
Bu durumdaki birey, gerçek / hakikât ile yüz yüze geldiğinde, konunun kendisinde oturmamışlığından, bilgi düzeyinde kalmasından ötürü, kaybetme telaşı ile aslını, hakikâtini inkar eder. Maddi olmasa da, manevi yönde bir korkuya kapılır. Gerçek onu sarmaladığı anda, kendisini, kendi yarattığı kurallarla hapseder. İzafi değerlerinin yok olacağı kaygısı / korkusu ile hakikâti bir yana bırakarak ondan uzak durmaya çalışır.
Aslında, duygular terk edilmeden gelinen bu nokta, bireyselliğin daha da yoğunlaşmasının ifadesidir. Giderek, ortaya hayali bir gerçeklik çıkar ki, kişi öz benliğine uyum yeteneğini tümüyle kaybeder, Allah’a ulaşmak yerine, tanrısına kavuşur.
Bu tür bir korku ile, sistemi tanıma ve okuma gibi detaylara girilmesi dahi söz konusu olamaz.
Eninde sonunda o kişi hevasını ilah edinecek, sanal alemin gerçeklerine (!) kendini kaptıracaktır.
Mistisizm, evrenselliğe ulaşmanın yolunu peşinen "Allah’tan ancak Alimleriniz haşyet duyar." cümlesi ile çizmiştir. Kur’an’ı tefsir eden kimselerin haşyet kavramını  korku ile tanımlamaları, anlayışlarındaki ikilemdendir.
Gerçeklik korkusunu oluşturabilen en büyük duygunun vehim kanalıyla geldiğini, korkunun insanı Allah’tan perdelediğini, din adına en inandırıcı sözleri konuşanların bu hususları esaslı bir biçimde vurguladıklarını söylememe bilmem gerek var mı?
Ne gariptir ki, bireyi Allah’ın vechinden yüz çevirten kısıtlı beşeri algılamaların yanı sıra, Allah’a duyulan özlem ve sevgi coşkunluğu da bazen öze giden yolu perdeleyebilmektedir.

Sevginin kaybedilmesinden kaynaklanan bu halin, teslimiyet'le ilgili olduğuna inandırmak realiteye uzaktan bakmak olur. Bir bakıma kendini kandırmadır.
Aslında birey, bu duygunun hangi yönle kendisinde ağır bastığının farkında olamaz.
Bireysellikle algıladığımız ve “gerçek” diye nitelendirdiğimiz şey, kendi konumumuza ve algılarımızın sınırlı yapısına göredir.
Sınırlılık nedeniyle de, beğenip beğenmeme yargıları, içerdikleri ile içermediklerini ayırıp bazılarını dışlar. Mutlak gerçek ise, algılara ve konumlara göre değişiklik göstermez.
Öyleyse, korkuyla konumlanmak, insanı kendi özünden mahrum bırakabilmektedir.
Araç olarak kabul edilen değerleri, Gerçek diye tanımlamak, ısrar etmek ve bunun üzerine haklılığı inşa etmek, insanı “Gerçeklik Korkusuna” kaptırabildiği gibi, bir daha açılmamak üzere o perdenin kapatılmasına neden olabilir.
Vahiy kanalı ile beşeri boyuta ulaşan
“..Onlarda korku ve mahzunluk oluşturabilecek herhangi bir sebep yoktur” şeklindeki  uyarı herhalde anlatılanlara temas etmektedir.

Ahmet F. Yüksel
İstanbul - 07.03.2000