İnsanlar çok büyük
genellikle, sistemli bir şekilde köşelenmiş ve özelleşmiş bir
bilincin kucağına doğarlar. Genetik aktarımlarla zaman kurgusu içinde
formunu bulan bu hal sahibini kuşkulandırmayacak derecede mükemmeldir. Öyle
ki;
dışardan zorlandığında “ben böyleyim işte, beni böyle kabul
edin” gibisinden “yo yo” misali merkeze çeker...
Ömür adını verdiğimiz bu
gidiş gelişler esnasında her yiğidin bildiği ve arzuladığı yoğurt
markaları ve yeme biçimleri var.
Özelleşmiş bilinçten kasıt işte bu markaların çeşitliliğine ve alıcı
bulmasına imkan sağlayan gözlüklerdir.
Öyle ya, hayatlarımız roman gibi. Yok yok,
romanlar artık pek okunmuyor. Teknolojinin geliştirilmesi ile artık
hayata belki de en yakın, çok algıya hitap eder çerçeveden yedinci
sanat var. Hayatlarımızda artık
film gibi. Her hayata bir film çekmek çok zahmetli ve gereksiz bir uğraş
olabilir. Onun yerine, bir sinema filminin unsurlarını, renklerini ve
oluşların olası yada, görece,
olmaz olası kombinasyonlarını bir perdeye aktarırsınız. Arkasından
seyircilere birer tane “nevi şahsına münhasır” tabir edilen özgün
gözlük verirsiniz. Ta ki aynı filmi, yanyana
oturan iki izleyici dahi farklı algılasın. “İşte filmim”
desin.
Yukarıda sözü edilen komplo
teorisinden daha akla yakın olan durum, tek bir yönetmenin, bahis konusu gözlükleri
, hayalindeki sonsuz sayıdaki filmi değişik gözlerden seyretmek adına
kullanıyor olması olabilir.
Yönetmenin ve ana
temanın zirvelerine diktiğimiz gözü aşağılara çevirelim, birazda içinde
bulunduğum figüranlar aleminde neler oluyor ona bakalım. Bildirildikleri
kadarıyla bir yaşam modeline ve marka tutkusuna sahip olan “zanal yiğitler”
kimi zaman kendilerine
uygun şartlar içinde rahat, kimi zamanda yine kendi yarattıkları sınırlar
içinde huzursuz roller içinde gün geçiriler. Büyük çoğunluğu içten
içe sonu olmadığını gördükleri ama bir türlü kopamadıkları bu akışı,
malum tv dizilerini sıkılmadan takip eden sadık izleyiciler benzeri
izler. Tutku haline getirdikleri arzularını da tam gaz yaşarlar. Bir kısmı
yaşamsal arzuların sonunun hüsrana ulaştığını görüp, kayıplardan
kaynaklanan sıkıntıları mümkün mertebe aza indirgemek adına tutkularını
frenlemeye çalışır. Bu kezde tatminin doğru orantılı düştüğünü
fark ederek başka tatmin olanakları aramaya belkide hedef büyütmeye
giderler. Düşüncelerde
yükselen bu yönlenme bedenlere büyük geldiğinde muhtemelen kaçış ve
boş vermişlik kendisini gösterecektir. Olgulara nihilist bir yaklaşım içinde
“beni etkilemez, zira onları boş verdim ben” diyenin, bir gün mutlaka
boş geçemeyeceği, boyuna yüksek gelen bir tanesi ile karşılaşacağını
bilmek için, ilerici bir akla veya imana sahip olmak gerekmiyor. İnsan,
potansiyelinde hayale sığmayacak bir emanetin taşıyıcısı olarak eşdeğer
karşılıkları ödemek durumunda...
Figüranlığın ötesinde her
markayı değerlendirebilen ve hatta markasız yaşayabilen insan, bunu;
“talihin elinde oyuncak oldum” tarzında bir yaşamla mı, yoksa
“yo.... yoooo...” halini bir tarafa bir kenara koyup “hmmm” haline bürünerek
değeri ve (ismi üstünde) o değeri değerlendireni
hakkıyla yaşayarak mı bu noktaya erişmiştir?
Belki
bu yazıda geçen fikirlerin önemli yanlışları var. Ya da klasik bir söylemle
maksadını aşmış ve haddini bilmez bir derleme de olabilir. Ama bize hep
karşılıksız veren büyüklerimiz, korkuları empoze etmiyorlar. Doğruları
ve daha doğruları öğrenmek dileğiyle şükran onlara.
Gürhan
Yolsal
